Żyjąc wiarą w REALNYM świecie

Ufff :)

2012-02-02T18:26:00.002+01:00

Ksiądz do młodej dziewczyny:
- Dokąd się wybierasz moja córko?
- Do Genewy.
- O mój Boże, do Genewy?! Cóż chcesz tam robić?
- Pracować w nocnym lokalu jako striptizerka i w ogóle.
- Oj, to dobrze, bo już myślałem, że chcesz przejść na kalwinizm.

A więc zima

2012-02-02T17:21:00.001+01:00

Aby powiększyć kliknij na obrazek.

Jak uczyć historii?

2012-02-02T11:54:00.002+01:00

W nauczaniu np. na temat starożytności w szkołach publicznych nie mówi się zbyt wiele o takich rzeczach, które już wtedy istniały: moralność, niemoralność, zło, dobro, opowiedzenie się za Bogiem, przeciwko Bogu, bałwochwalstwo, czczenie fałszywych bóstw itp. Szkoły oczywiście chcą być „neutralne” światopoglądowo, religijnie więc pomijają bardzo istotną część opisu historii co czyni je mało neutralnymi ponieważ zło i dobro, prawdę i fałsz, prawdziwego Boga i fałszywych bogów stawia na tej samej płaszczyźnie traktując powyższe kwestie w relatywistyczny sposób jako nierozstrzygalne. To oczywiście wyraz konkretnego światopoglądu.

Większość z nas była uczona historii na zasadzie, że coś po prostu miało miejsce. Nikt jednak nie wartościował Zeusa, Posejdona, Allaha, Jahwe, Sziwy, Neptuna – jako prawdziwych bądź fałszywych bogów. Wszystko to było i jest przedstawiane jako elementy kultury i wierzeń ludów na danym obszarze, w określonym czasie. Dlatego nie dziwmy się, że współcześni ludzie uczeni w ten sposób - myślą w ten sposób.

Grecy czcili następujących bogów... Kropka. Czy było to dobre? Złe? Czym ci bogowie się różnili, a co mieli wspólnego z Trójjedynym Bogiem Biblii? Nieważne. Po prostu tak było i nie oceniajmy tego. Ich kultura. Okazuje się jednak, że pod pewnymi względami szkoły wartościują: np. wyraża się jednoznaczny sprzeciw przeciwko rasizmowi, fundamentalizmowi islamskiemu, kreacjonizmowi.... Pamiętacie zapewne jaką opcję polityczną polskie szkoły zajmowały przed referendum dotyczącym członkostwa Polski w Unii Europejskiej. To wszystko było i jest jednoznaczną oceną, wartościowaniem.Gdy jednak pytamy o etyczną stronę postępowania starożytnych Rzymian, Greków, wojen - słyszymy: nie oceniajmy, każdy naród postrzega przeszłość inaczej.

Weźmy przykładową starożytną historię biblijną: o Kainie i Ablu. Jezus wierzył w jej historyczność. Odwoływał się do niej. Jeśli pastor, rodzic, nauczyciel, ktokolwiek z nas chciałby przekazać prawdy o świecie z tej lekcji historii to nie tylko opowiemy jak wyglądała religia Kaina, a jak Abla, kto był starszym bratem, możemy dyskutować jakie dokładnie pokarmy przyniósł Kain i jakie zwierzęta hodował Abel. Jak rozpalali ogień itp. Powinno nas jednak przede wszystkim interesować to dlaczego Kain był zagniewany, dlaczego zabił młodszego Abla i jak powinniśmy ocenić jego czyn.

Podobnie gdy opowiadamy o religii Greków, Rzymian, podbojach Napoleona, potopie szwedzkim interesuje nas nie tylko wygląd broni, naczyń i strojów żołnierzy, ale moralna strona tych wydarzeń, a tej nie ocenimy w oderwaniu od biblijnych definicji dobra i zła. Czy było to dobre czy złe? Dlaczego? I tym powinniśmy być bardzo zainteresowani poznając historię. Oczywiście inaczej do tego podejdzie sekularysta, inaczej chrześcijanin co powinno utwierdzić nas w przekonaniu, że to gdzie, od kogo uczymy się historii jest bardzo ważne. Jakie fakty ktoś podkreśla, na co zwraca uwagę, co pomija, kogo i jak ocenia itp. To wszystko należy do poznawania historii.

Biblia nie jest książką pacyfistyczną

2012-02-01T14:22:00.001+01:00

Kain jest pierwszym mordercą. Potęgi jego zbrodni dodaje fakt, że zabija własnego brata. Nie jest to jednak pierwszy przelew krwi w Biblii. Owszem krew Abla, jest pierwszą ludzką przelaną krwią jednak już wcześniej Bóg zabija zwierzęta aby dać Adamowi i Ewie zwierzęce skóry po wygnaniu z Ogrodu Eden. Wcześniej również Abel zabija zwierzę by złożyć je w ofierze.

Zatem pierwsze rozdziały Biblii mają kilka odniesień do uśmiercania i nie zawsze jest to uśmiercanie złe, grzeszne (np. zapowiedź zniszczenia łba węża przez potomka Ewy). W pewnym kontekście (określonym przez Boga) zabijanie jest dobre i uzasadnione, zaś zaniechanie zabijana jest grzeszne. Abel miał ślady krwi zwierzęcia na rękach, ale był niewinny. Kain nie chciał mieć rąk we krwi i stał się winny. Zabrudził jednak potem ręce krwią, ale osoby, której nie wolno mu było skrzywdzić.

Wszystko więc zależy od tego: kto, kogo i kiedy uśmierca. Dlatego nie możemy sformułować niekiedy bezrefleksyjnej i ogólnej zasady, że nigdy, nikogo, w żadnych okolicznościach nie można zabijać. Pismo Święte najzwyczajniej tego nie naucza. Są sytuacje gdy nie tylko można, ale i należy zabić jeśli człowiek chce być posłuszni Bożym przykazaniom np. wojna obronna, kara śmierci wymierzona zabójcom. Biblia nie jest księgą pacyfistyczną. Ani wegetariańską.

Każdy z nas powinien uśmiercać w sobie grzeszne nawyki, złe pożądanie, zawiść, lenistwo, gniew, pychę. Zatem... do boju!

Krótka historyjka o nienarodzonych bliźniakach

2012-02-01T00:06:00.000+01:00

W brzuchu ciężarnej kobiety były bliźniaki. Pierwszy zapytał się drugiego:
- Wierzysz w życie po porodzie?
- Jasne. Coś musi tam być. Mnie się wydaje, że my właśnie po to tu jesteśmy, żeby się przygotować na to co będzie potem.
- Głupoty. Żadnego życia po porodzie nie ma. Jak by miało wyglądać?
- No nie wiem, ale będzie więcej światła. Może będziemy biegać, a jeść buzią....
- No to przecież nie ma sensu! Biegać się nie da! A kto widział żeby jeść ustami! Przecież żywi nas pępowina.
- No ja nie wiem, ale zobaczymy mamę a ona się będzie o nas troszczyć.
- Mama? Ty wierzysz w mamę? Kto to według Ciebie w ogóle jest?
- No przecież jest wszędzie wokół nas... Dzięki niej żyjemy. Bez niej by nas nie było.
- Nie wierzę! Żadnej mamy jeszcze nie widziałem, czyli jej nie ma...
- No jak to? Przecież jak jesteśmy cicho, możesz posłuchać jak śpiewa, albo poczuć jak głaszcze nasz świat. Wiesz, ja myślę, że prawdziwe życie zaczyna się później.

Autor nieznany

Zakaz nocnej sprzedaży alkoholu

2012-01-31T12:59:00.000+01:00

Radni Szczecina przyjęli zaproponowane przez PO stanowisko, w którym postulują, by w mieście do 2015 r. wprowadzić zakaz nocnej sprzedaży alkoholu. Apelują też do parlamentarzystów o podjęcie inicjatywy, która pozwoli gminom na wprowadzenie takiego zakazu. W myśl przyjętego stanowiska postuluje się, aby do roku 2015 Szczecin stał się miastem, gdzie w godzinach nocnych nie sprzedaje się alkoholu z wyłączeniem restauracji, pubów i klubów nocnych. Stanie się to możliwe tylko wtedy, gdy nastąpią odpowiednie zmiany w polskim prawe. W stanowisku skierowano apel do parlamentarzystów o rozpoczęcie prac w celu wprowadzenie zmian w prawie – głosi komunikat szczecińskiego Urzędu Miasta, przekazany PAP.

O dziwo, wielu słuchaczy Radia Zachód, które właśnie słucham popiera ten postulat. Niestety niewolnicza mentalność ubrana w szaty "troski o bliźnich" wciąż żyje w wielu z nas. Ja proponuję pójść dalej z tą totalistyczną mentalnością radnych: zakazać sprzedaży noży po 22, chodzenia spać po 2 w nocy i picia alkoholu po 22.Wszystko dla dobra obywatela zdefiniowanego przez urzędników.

Zasady Kaina, zasady Abla

2012-01-31T10:23:00.000+01:00

Kain był starszym synem Adama i Ewy i pracował przy roślinach. Abel miał pracować przy zwierzętach. Kain był rolnikiem. Abel farmerem. Po niejakim czasie Kain złożył Panu ofiarę z plonów rolnych. Abel również złożył Bogu ofiarę jednak tu mamy powiedziane, że złożył ją z pierworodnych swojej trzody.

Abel postąpił według Bożych zasad. Przyprowadził czyste, najlepsze zwierzę. Przyszedł ze świadomością: „Wyznaję, że z powodu moich grzechów zasługuję na śmierć. Jednak Bóg łaskawie zgodził się przyjąć tą zastępczą ofiarę. Jemu niech będzie chwała i dziękczynienie”. Abel wyznał w ten sposób, że jest grzesznikiem, który zawierzył Bogu i złożył mu to co najlepsze, najcenniejsze. Kain zapewne wiedział od swoich rodziców jak należy zbliżać się do Boga, ale przyniósł warzywa. Można powiedzieć, że dostarczył łapówkę. Może był zbyt dumny by wymienić plony swojej roli na owcę Abla. Nie widział potrzeby wyznania grzechów ani złożenia ofiary zastępczej. Kain nie zabił zwierzęcia. Przyszedł do Boga wedle własnych zasad. Bóg oczywiście przyjmował ofiary z pokarmów jak poucza nas 3 Mj 19:24 jednak nigdy nie przychodziła ona jako pierwsza (J. Jordan). Aby człowiek mógł przyjść do Boga z plonami, w owocami własnych rąk – zawsze najpierw musiał się do Niego zbliżyć z ofiarą krwawą. Chodziło o to, że w ST ofiary ze zwierząt były obrazem, cieniem ewangelii. Zapowiadały prawdziwą ofiarę Golgoty, ale i wskazywały na to, że człowiek nie jest w stanie zbliżyć się do Boga poprzez własne zasługi, uczynki, jałmużny, religie – cokolwiek zechce przynieść Bogu jako własną ofiarę. Zawsze pierwsza musiała być złożona ofiara krwawa z najlepszego jagnięcia, która symbolizowała ofiarę Chrystusa, doskonałego, niewinnego Baranka.

Dopiero na podstawach tej ofiary człowiek mógł przynieść Bogu jako wyraz wdzięczności i dziękczynienia ofiarę z pokarmów. Kain zrobił odwrotnie. Przyszedł do Boga na swój sposób. Dlatego możemy go nazwać ojcem fałszywej religii. Wierzący Abel pokazuje nam, że nasza religijność ma być ukierunkowana przez Słowo. Nasza religijność ma wyrażać posłuszeństwo, nie zaś naszą twórczość (Prz. Sal. 16:26).

Zatem sam początek biblijnej historii pokazuje, że Bóg może być właściwie uczczony poprzez posłuszną wiarę. Życie wiarą zaczyna się ofiarą za grzech. Zaczyna się od zauważenia, że potrzebujemy przebaczenia. Jeśli bez tej świadomości chcemy przyjść do Boga, to przychodzimy do Niego na zasadach Kaina, a nie Abla. Kain sądził, że Bóg przyjmie jego ofiarę ze względu na niego. Był pierwszym twórcą ludzkich religii, które polegają na tym samym: człowiek przynosi Bogu różne rzeczy, oczekując, że zyskają one upodobanie w oczach Bożych: uczynki, pielgrzymki, mantry, medytacje. Pismo mówi: pierwsza musi być ofiara krwawa. Najpierw powinniśmy uwierzyć, że została ona złożona na krzyżu i wyłącznie na tej podstawie Bóg nas akceptuje. Jeśli chcemy ominąć krzyż – nasze starania są daremne. Są Kainową twórczością.

Doda jest katoliczką

2012-01-30T08:10:00.004+01:00

Doda jest katoliczką.

Jest nią w tym samym sensie co Judasz był uczniem Jezusa. Był nim co do statusu, pozycji, choć jego serce było daleko od Pana. Podobnie z Dodą i każdą inną osobą ochrzczoną w kościele żyjącą w niemoralny sposób.

Musimy traktować poważnie przymierzowe zobowiązania i to co dzieje się w chrzcie. Mówienie, że Doda nie jest katoliczką jest stwierdzeniem, że jej chrzest nie był chrztem lub, że nic jej nie złączyło z KK podczas tego sakramentu. Od tamtej pory kościół jej nie ekskomunikował. Jest więc jak cudzołożna żona, która pozostaje w małżeństwie. Złamała przymierze i jego zobowiązania, ale nie nastąpił rozwód. Do tego czasu pozostaje niewierną żoną. I tak powinna być traktowana. Jak żona. Jak niewłaściwie postępująca (niepraktykująca) katoliczka.

Żyjemy w dziwnych czasach lekceważenia formalnych, publicznych więzi na rzecz "odczuwania" i "duchowej przynależności". "Wiem, że jestem mężem. Jednak jestem nim tylko na papierze. Sercem jestem przy innej kobiecie i do niej należę", "Nie jestem mężem, ale czuję jakbym nim był ponieważ ją kocham. Uważam więc, że mam prawo korzystać z przywilejów męża", "Wiem, że on jest na liście członków naszego zboru, ale od 2 lat nie przychodzi na nabożeństwa. Właściwie nie jest jednym z nas", "Nie jestem ochrzczony i nie mam członkostwa w żadnej wspólnocie. Ale duchowo czuję się jednym z nich".

W każdym w powyższych przypadków mamy do czynienia ze zlekceważeniem widzialnej rzeczywistości, widzialnych znaków przynależności na rzecz "platońskiego" sposobu myślenia.

Każdy kościół powinien traktować poważnie własne deklaracje dotyczące treści wiary i moralności. Jeśli ich nie egzekwuje, powinien przynajmniej poważnie traktować własne działania (lub ich brak), które skutkują pewnymi konsekwencjami. Jeśli udziela ślubu - powinien traktować poślubionych sobie ludzi jak małżeństwo. Jeśli chrzci (i nie orzekł o ekskomunice) - powinien traktować daną osobę jak członka kościoła. Brak publicznego orzeczenia w danej sprawie (np. dyscyplinarnej) jest decyzją o pozostawianiu status quo.

Zaznaczam, że nie poruszam kwestii zbawienia, wieczności lecz członkostwa w kościele. O tym zaś kto może być określany mianem katolika, baptysty, zielonoświątkowca, reformowanego decyduje oficjalna przynależność do danego kościoła.

Niekiedy słyszymy stwierdzenie, że ktoś poprzez swoje decyzje, sposób życia, poglądy "sam się ekskomunikował" ze wspólnoty kościoła protestanckiego lub katolickiego. To oczywiście absurdalne założenie ponieważ:

- wówczas nikt nie wiedziałby kto tak naprawdę jest we wspólnocie kościoła. Sami duszpasterze nie wiedzieliby kogo mają w owczarni, a kogo już nie. Nikt tego nie mógłby wiedzieć ponieważ nie istnieje żadna instancja odwoławcza, żaden standard, fax z nieba, do których możemy się udać ze swoimi przypuszczeniami i je zweryfikować. Tymczasem biblijne listy apostolskie zakładają, że ich adresaci są znani i są to konkretne osoby (niektóre ap. Paweł wymienia imiennie). Każdy kościół był w stanie zweryfikować kto znajduje się w jego szeregach i kto jest adresatem np. listów Pawłowych.

- "samowykluczenie" oznacza możliwość "samoprzywrócenia". Zakłada więc, że to każdy chrześcijanin ma moc samostanowienia o swoim statusie we wspólnocie wiernych,

- wg Pisma Św. żaden chrześcijanin nie posiada autorytetu "związywania i niezwiązywania". Został on dany kościołowi. Jeśli więc jego przywódcy "nie rozwiązali" członkostwa któregoś z wiernych, to wciąż nim pozostaje. I taki sposób powinien być traktowany,

- nikt nie może sam nadać sobie członkostwa, ani samemu niezależnie od reprezentantów kościoła orzec, że już nim nie jest. Nikt nie może samemu nadać sobie statusu męża czy żony i samemu go sobie odebrać przez "samo-rozwód".

Doda jest katoliczką. Bill Clinton jest baptystą. George W. Bush jest metodystą. Jarosław Kaczyński jest katolikiem. Ja jestem reformowanym. Nie wierzycie? Sprawdźcie w poszczególnych parafiach i zborach.

Obietnica dla porywacza Magdy

2012-01-29T21:39:00.000+01:00

Dziś słynny showman "detektyw Rutkowski" zwariował. Nie pierwszy raz. Obiecał porywaczowi 6-miesięcznej Magdusi z Sosnowca wolność (jakby to od niego zależało) oraz 20 tys. złotych za oddanie dziecka rodzicom. Nawet jeśli to podpucha, brzmi bardzo motywująco dla innych.

W normalnym kraju i w normalnej Europie można by było obiecać porywaczowi karę śmierci. Być może to uchroniłoby ją i inne dzieci. "Kto porwie człowieka, to czy go sprzedał, czy też znaleziono go jeszcze w jego ręku, poniesie śmierć". - Ks. Wyjścia 21:16.

Wbieganie do modlitwy

2012-01-29T08:33:00.000+01:00

"Wbiegamy w Bożą obecność, wypowiadamy jednym tchem prośby, podrywamy się z kolan i podchodzimy. Gdy ktoś zapyta nas godzinę później, o co się modliliśmy, często nie umiemy sobie przypomnieć. Jeżeli wkładamy tak mało serca w nasze modlitwy, nie powinniśmy oczekiwać, że Bóg włoży więcej serca w odpowiedxzi na nie".

R. A. Torrey, Jak się modlić, Horn, Świętochłowice 1999, s. 32.

Poznaj siebie

2012-01-29T08:27:00.002+01:00

"Poznanie siebie to przede wszystkim poznanie swoich braków. To mierzenie siebie podług Prawdy, a nie odwrotnie".

Flannery O'Connor

Cierpiący Bóg

2012-01-29T08:10:00.000+01:00

"Nigdy nie byłbym w stanie uwierzyć w Boga gdyby nie krzyż. (...) W świecie, w którym cierpienie jest realne, nie da się czcić Boga, który nie byłby na cierpienie podatny".

John Stott, Krzyż Chrystusa, wyd. Credo, Katowice 2002, s. 422.

Bóg czasami klika na "statystyki"

2012-01-28T10:57:00.002+01:00

Kryzys uwidacznia stan wiary. Czasami wchodzę na bloga sprawdzając statystyki, liczbę wejść dziennych, miesięcznych, najczęściej czytane artykuły itp. Kryzys w naszym życiu jest takim kliknięciem Pana Boga na „statystyki” w naszym życiu. Pokazuje on przede wszystkim nam stan naszej wiary i stopień zaufania Bogu. Jeśli wiara jest silna i nie poruszana różnymi podmuchami trudnych sytuacji, przeciwności, sekularstycznego sposobu myślenia - Bóg przeprowadza nas dalej, na wyższy etap dojrzałości.

Jeśli nasza wiara uwidacznia się tylko wtedy gdy jesteśmy na świetle dziennym, poza "ciemną doliną" – coś jest nie tak. Wówczas opieramy ją na sentymentalnych uniesieniach, a nie pewnych fundamentach, które są trwałe nawet mimo ciemnych jaskiń, podmuchów wiatru.

Kiedy coś nam zagraża - gdzie skręcamy? Z powrotem do swojej ciemni? Do naszego wnętrza? Z dala od Boga? Czy właśnie do Niego? Jak jest z nami? Kiedy pojawia się na horyzoncie jastrząb - piskląt nie trzeba uczyć jak powinny biec pod skrzydła kwoki. Wiedzą co robić. Co pokazują nasze "statystyki"?

Kompozycje Dawida pośród narodów

2012-01-28T10:54:00.000+01:00

Wysławiać cię będę, Panie, wśród ludów, będę grał tobie wśród narodów, - Psalm 57:10

Żyjemy w zupełnie innym czasie i części świata niż Dawid. Co jednak robimy w naszych kościołach? Chwalimy Pana razem z Dawidem! Używamy podczas nabożeństw jego kompozycji, jego pieśni. Jesteśmy owocem wiary Dawida. Jesteśmy wypełnieniem jego wezwań aby chwałę Bogu oddawały narody i wszelkie stworzenie.

W naszych uszach wezwanie narodów do uwielbienia Boga brzmi abstrakcyjnie, jak metafora. Głównym powodem jest oczywiście brak wiary. Patrząc na świat często nie wierzymy, że jest możliwe, aby wszystkie narody śpiewały pieśni chwały Bogu. Czy kiedy Dawid będąc w jaskini pisał te słowa było to bardziej prawdopodobne? Jednak wzywał Boga w obliczu narodów. Widział Bożą chwałę pośród wszystkich narodów oczami wiary. Czy my ją widzimy?

Chrześcijańska i niechrześcijańska hipokryzja

2012-01-27T14:39:00.000+01:00

Zdaniem wielu ludzi "kościół jest pełen hipokrytów." Często jest to prawdą. Z pewnością niektórzy ludzie w kościele są obłudnikami. Wyznają wiarę w każdą niedzielę, łamią ze sobą chleb podczas komunii i jednocześnie pogardzają tymi, którzy w niej uczestniczą.

Niektórzy z nich po pewnym czasie stwierdzają, że chcą przestać być hipokrytami, nie chcą dłużej udawać i decydują się na odejście z kościoła. To jednak niczego nie zmienia. Przestali być religijnymi hipokrytami stając się zlaicyzowanymi hipokrytami.

Wielu niechrześcijan odrzuca chrześcijaństwo powołując się na skandaliczne życie różnych chrześcijan. Kiedy wyznawcy Chrystusa żyją tak, jakby On nie istniał, uznawani są za obłudników. Kiedy plotkują, cudzołożą lub postępują nieprzystojnie, pokazują, że tak naprawdę nie wierzą w to, co wyznają swoimi ustami – że Bóg jest ich Sędzią. Obłudny chrześcijanin wyznaje, że Sędzia jest na sali, ale zachowuje sie tak, jakby go tam nie było.

Jednak jak zauważa Douglas Jones w książce "Dlaczego i co?" niechrześcijanin bywa jeszcze bardziej obłudny. Z przekonaniem twierdzi, że nie ma ani sędziego, ani sadu, ani prawa, a mimo to zachowuje się, jakby podlegał sadowi. Niechrześcijanin twierdzi, że nie ma Sędziego ani Prawa Sędziego a jednak domaga się sprawiedliwego zadośćuczynienia krzywdom; domaga się, byśmy argumentowali według określonych zasad. Ustami przeczą istnieniu Sędziego, ale swoim postępowaniem potwierdzają Jego istnienie. Nie żyją odważnie w zgodzie ze swoimi przekonaniami. Np. niechrześcijanin, zwolennik ewolucyjnej mitologii, wierzący w bezosobowy kosmos składający się z moralnie neutralnej materii wciąż odwołuje się do praw człowieka, wartości życia i uniwersalnych zasad rozumowania i tolerancji. Czysta hipokryzja!

Usprawiedliwieniem naszej hipokryzji w żadnym razie nie może być hipokryzja innych. Ap. Paweł naucza, że hipokryzja Żydów nie jest usprawiedliwniem dla pogan. Hipokryzja innych chrześcijan nie daje nikomu uzasadnionej wymówki by sam trwał w hipokryzji. Obłuda najbardziej znanego telewangelisty, papieży, pastorów, biskupów nigdy nie jest uzasadnieniem niewiary.

Trudne pytania do katolickiej strony dialogu

2012-01-26T10:23:00.007+01:00

Niniejszy wpis jest odpowiedzią na artykuł „Ekumenizm silnych tożsamości” autorstwa redaktora naczelnego portalu fronda.pl Tomasza Terlikowskiego będący jego refleksją nad obchodami corocznego Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan. Redaktor Terlikowski słusznie zauważa, że trudno jest mówić o partnerskim dialogu unikając trudnych rozmów. Zadaje pytania polskim luteranom o ich podejście do bratnich parafii z Zachodu, które udzielają ślubów osobom tej samej płci oraz ordynują na biskupów osoby obnoszące się ze swoją homoseksualną skłonnością. Oczekuje odpowiedzi od przedstawicieli Starokatolickiego Kościoła Mariawitów na temat wprowadzonych tam w latach 20. święceń kapłańskich i biskupich kobiet.

Ekumeniczny dialog powinien wymagać uczciwości oraz jednoznacznego określenia w pewnych kwestiach. Całkowicie łączę się z uwagami przedstawicieli Kościoła Katolickiego wobec trudności w osiąganiu ekumenicznego porozumienia z liberalnymi wyznaniami protestanckimi (akceptacja aborcji na życzenie, homoseksualizmu, eutanazji...).

Osobiście poszedłbym dalej: trudno mi nie tylko mówić tu o dialogu, ale i określaniu tego typu wspólnot mianem „protestanckich”. Jest to bowiem poważne odstępstwo zarówno od Pisma Świętego jak i tego za czym stała reformacja. Postulaty i przekonania kościołów wyrosłych na jej fundamencie można znaleźć w XVI i XVII wiecznych wyznaniach wiary, które jednoznacznie sprzeciwiają się religijnemu, moralnemu liberalizmowi oraz relatywizmowi.

Jednocześnie tak jak daleko jest mi do „chorób” liberalnego (a także fundamentalistycznego i legalistycznego) protestantyzmu, tak samo obce jest mi bagatelizowanie pewnych postaw i nauk konserwatywnego katolicyzmu. Chciałbym więc zachować konwencję „trudnych pytań” red. Terlikowskiego i zadać je przedstawicielom najliczniejszego w Polsce wyznania.

Po pierwsze: czy fakt przechowywania fragmentu wątroby, śledziony, nerek i dwóch ampułek krwi pobranych z ciała ks. Jerzego Popiełuszki, które znajdowały się w przez 26 lat w słoiku z formaliną w zapieczętowanej skrzynce w kaplicy Sióstr Misjonarek w Białymstoku – mieści się w rzymskokatolickiej ortodoksji? Czy fakt ogłoszenia możliwości ich nabycia oraz „wysyłki” części ciała zamordowanego kapłana do poszczególnych parafii jest powszechnie akceptowaną praktyką przez przywódców i wiernych tego kościoła?

Po drugie: warto zadać pytanie o stosunek wiernych kościoła katolickiego wobec tzw. kultu maryjnego. I nie chodzi wcale o zbywanie nas – konserwatywnych protestantów – słowami o „prośbach wstawienniczych” wobec Maryji, rozmowie z nią niczym z siostrą w wierze, zapewnianiu, że jest szczególnie błogosławiona spośród wszystkich kobiet. Dobrze wiemy, że nie o to chodzi. Chciałbym zapytać o cechy, które przypisywane są matce naszego Pana w publikacjach oficjalnie akceptowanych przez kościół (a więc zgodne z nauką kościoła i podawane do nauczania). Podam kilka przykładów z książki „Traktaty o Prawdziwym Nabożeństwie do Najświętszej Maryji Panny” autorstwa Św. Ludwika Maria Grignion de Montfort (Poznań, 24.12.1947.) Nihil obstat: Ks. Dr. Kazimierz Karłoski. Reimprimatur: Wikariusza Generalnego Ks. Marlewski:

(Bóg) „Uczynił Ją Szafarką wszystkiego, co posiada tak, jak Ona jedna wszystkie rozdziela dary i łaski, dając komu chce, ile chce, jak chce i kiedy chce”.

„Gdy więc czytamy w pismach św. Bernarda, Bernadyna, Bonawentury i innych świętych, że zarówno w niebie jak i na ziemi wszystko, nawet sam Bóg, podlega Najświętszej Maryji Pannie, to chcą przez to powiedzieć, że władza i moc, której Pan Bóg raczył jej udzielić, jest tak wielka, że zdaje się, jakoby posiadała tę samą władzę co Pan Bóg”,

„Nabożeństwo do Najświętszej Dziewicy jest do zbawienia konieczne, oraz że brak czci i miłości dla Niej jest niezawodnym znakiem potępienia”,

„Prawdziwe nabożeństwo – klęknąć pewną ilość razy lub pokłonić się Jej... by otrzymać przez Nią od Boga przebaczenie grzechów, które popełniamy w ciągu dnia”,

„Bóg Ojciec tylko przez Nią dał i daje Syna Swego, tylko przez Nią tworzy sobie dzieci i udziela łask”,

„Panie, nie patrz na grzechy moje, lecz niech Twe oczy obaczą we mnie tylko cnoty i zasługi Maryi”,

„Lecz kiedy ofiarujemy Mu cośkolwiek przez czyste i dziewicze ręce Jego ukochanej Matki, wtedy dotykamy (jeśli wolno powiedzieć) Jego słabej strony”.

Przypomnę, że nie mówimy tu o kościelnych „patologiach” lub doktrynalnych nadużyciach, lecz oficjalnie zatwierdzonej przez kościół pozycji, a więc elemencie jego nauki.

Po trzecie: trudno nie zadać także pytania o obojętność kościoła wobec seksualnej niemoralności kapłanów (rozwiązłość, nieślubne dzieci, homoseksualizm). Oczywiście ktoś powie, że nie jest to rzecz akceptowana i nie może być przytaczana jako zarzut wobec kościoła lecz wobec jego niektórych przedstawicieli (no a poza tym „któż z nas jest bez grzechu...”). Prawda jest zgoła inna. O podejściu poszczególnych kościołów do jakichkolwiek kwestii nie świadczą ich słowa lecz czyny. Gdybym swojemu dziecku, które z premedytacją uderzyło mamę pokiwał palcem ze słowami: „Tak się nie robi, idź do innego pokoju” - zamanifestowałbym w ten sposób postawę akceptacji jego czynu. W podobny sposób kościół kiwając z dezaprobatą palcem w stronę rozwiązłych duchownych i przenosząc ich do innej parafii ze słowami „tak nie wolno” w rzeczywistości manifestuje postawę akceptacji, zaś w najlepszym wypadku obojętności. Za taką reakcją stoi czytelny komunikat: „Kapłan nie może być znany w parafii jako osoba rozwiązła lub seksualnie niemoralna. Dlatego należy go przenieść w inne miejsce powołania”. Jednak stwierdzenie, że osobą duchowną nie może być osoba podejmująca seksualne współżycie z gosposią lub innym mężczyzną jest najzwyczajniej nieprawdą. Jak widać – może. I wszyscy to widzą.

Pytanie więc brzmi: dlaczego taka osoba nie tylko może, ale i powinna (wg teologii KK) pozostać na urzędzie mimo iż nie spełnia jego kryteriów i warunków? Dlaczego kościół akceptuje niemoralnych duchownych pozostawiając ich na sprawowanej funkcji mimo oczywistej i publicznej sprzeczności z nauczaniem 1 Listu do Tymoteusza 3:1-10 oraz Listu do Tytusa 1:5-9, które wyraźnie mówią o kryteriach zarządzających kościołem.

Różnica między tzw. liberalnymi „protestantami”, a katolickimi konserwatystami w podejściu do seksualnej niemoralności duchownych jest więc taka, że ci pierwsi zaakceptowali w publiczny sposób to, co Kościół Katolicki akceptuje milcząc lub zatajając. Różnica tkwi w formie akceptacji niniejszych zachowań. Pierwszą cechuje brak skrępowania, drugą subtelność.

Podsumowując, całkowicie zgodziłbym się z Red. Terlikowskim, że droga ekumenizmu i dialogu nie powinna unikać „mocnych pytań, poklepywania się i udawania, że w istocie różnice między nami są nieistotne”. Powyższe przykłady akceptowanych w kościele postaw i nauk ukazują, że twarde, trudne pytania są nie do uniknięcia. Mówiąc o szczerej debacie warto uczciwie dostrzec pewne problemy zamiast je zbywać z pełnym samozadowolenia stwierdzeniem: „A u was Murzynów biją".

Niewola wolnomyślicieli

2012-01-25T10:53:00.002+01:00

(...) Wolnomyśliciele też czasem myślą, choć wolno im to idzie (...), zdają się trwale przykuci do ciężkiej kuli u nogi, jaką jest materialistyczna koncepcja uniwersum. Wolnomyślicielowi nie wolno kwestionować materialistycznej koncepcji uniwersum. Wolnomyślicielowi nie wolno kwestionować materialistycznego monizmu. Nie wolno mu, na przykład, wierzyć w cuda. (...) My, katolicy, mamy więcej wolności, bo trudno by znaleźć fakt naukowy, którego nie dałoby się jakość dopasować do naszego światopoglądu, podczas gdy materialista nijak nie zdoła umieścić w swoim światopoglądzie nawet maleńkiego i całkiem niepozornego cudu.(...)

G.K. Chesterton, Dla sprawy

Ludzkie czy Boże narzędzia jedności Kościoła?

2012-01-24T16:39:00.000+01:00

Jaka jedność?

Trwa Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Jedność jest oczywiście czymś, o co jako chrześcijanie, w świetle słów Pisma Świętego, powinniśmy zabiegać. Jednak tak jak powinno nam zależeć na budowaniu i pielęgnowaniu biblijnej jedności (a więc jedności „w prawdzie”, nie zaś „we wspólnych strukturach”) tak powinniśmy do niej dążyć w sposób zgodny z Pismem Świętym.

Problemem wielu współczesnych działań ekumenicznych jest cielesność środków, które są używane. Szczególnie w trakcie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan często mówi się o jedności kościoła, organizuje się symboliczne spotkania, nabożeństwa, konferencje, które w najlepszym wypadkach służą jako „spełnienie chrześcijańskiego obowiązku” lub dyspensa od własnego kościoła do przekroczenia progu innego. Plusem Tygodnia jest to, że drugiej połowie stycznia wielu katolików dowiaduje się, że protestanci wcale nie mają obrazu Matki Boskiej pod progiem swojego kościoła i wierzą w Trójcę Świętą, zaś protestanci dowiadują się, że poza ich kościołem również są... chrześcijanie!

Niestety bardzo często używając słów o „jedności”, „ekumenii” wcale nie jesteśmy zainteresowani jej budowaniem na fundamentach, o których mówi Pismo Święte. W rzeczywistości Chrystusowe wezwanie do jedności używane jest jako narzędzie realizacji partykularnych celów własnego kościoła (np. podniesienie jego prestiżu lub zwiększenie liczby wiernych) lub osobistych ambicji niektórych duchownych.

Przykładowo Kościół Rzymskokatolicki jest zainteresowany „oswajaniem” innych wyznań, którym w rzeczywistości odmawia miana bycia „kościołem” (poza Prawosławnym) i wchłonięcie ich pod wspólne struktury z biskupem Rzymu na ich czele. Nie jestem przeciwny przekonywaniu innych do własnych racji. Jednak wówczas nie mówmy o partnerstwie lecz o misji. W podobny sposób nt. „jedności” wypowiadają się przedstawiciele niektórych kościołów protestanckich, które dzięki „Tygodniowi Modlitw o Jedność Chrześcijan” mają wspaniałą okazję do „ewangelizacji” przedstawicieli innych kościołów. Radością napawa mnie fakt, że ktoś jeszcze wierzy, iż to nie konfesyjna przynależność do takiego czy innego kościoła gwarantuje komukolwiek zbawienie, jednak nie mówmy, że ewangelizacja nienawróconych członków takiego czy innego kościoła jest realizacją nakazu Pańskiego dotyczącego budowaniu jedności między Jego uczniami. Może więc nazywajmy ten czas „Tygodniem Ewangelizacji” lub „Tygodniem Połowów” jeśli rzeczywiście nie chodzi nam o budowanie w uczciwy sposób jedności z uczestnikami „Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan”.

Biblijne narzędzia

Jako chrześcijanie jesteśmy powołani do tego by szukać biblijnej jedności w biblijny sposób, za pomocą Bożych środków. Są nimi Słowo i Sakramenty.

Po pierwsze: mamy poddawać się nauczaniu Pisma, szukać zrozumienia i mądrości innych, wyostrzać się w dyskusjach z Biblią w ręku, szukać porozumienia i zgody w kwestiach doktrynalnych – jakkolwiek trudne i niemożliwe może nam się to wydawać. Próbujmy. Kiedy ostatnio widzieliście debatujących ze sobą na teologiczne kwestie „ekumenistów”? Bez szczerych rozmów z Pismem w ręku i modlitwą trudno mówić o dialogu, porozumieniu i dochodzeniu do czegokolwiek.

Po drugie: Pismo mówi, że do znaków jedności kościoła wg Efezjan 4:5 należy chrzest, zaś 1 Kor 10:17 mówi o jednym chlebie wyrażającym jedność tych, którzy go łamią i spożywają. Innymi słowy: nierozpoznawanie ważności trynitarnego chrztu innych kościołów jest komunikowaniem im oraz jego członkom: nie jesteście częścią Ciała Chrystusa – co jest stwierdzeniem, powiedzmy to wprost, buńczucznym, sekciarskim i schizmatycznym. Niedopuszczanie do Stołu Pańskiego ochrzczonych członków innego kościoła jest komunikowaniem im: nie jesteście częścią Ciała Chrystusa. Kiedy więc myślimy o dążeniu do jedności lub manifestowaniu jej w biblijny sposób powinniśmy usunąć płot zbudowany wokół Stołu Pańskiego, a odgradzający go od innych Braci oraz uznać, że chrzest jest... chrztem i miał on miejsce nawet jeśli ktoś użył mniejszej ilości wody polewając nią dużo mniejsze osoby.

Jak często w dyskusjach o jedności kościoła pojawia się temat znaków i pieczęci owej jedności czyli Chrztu i Komunii zamiast poklepywania po plecach, realizacji partykularnych celów, rozpiski o wspólnych nabożeństwach? Chcesz zamanifestować przekonanie, że przedstawiciele innych kościołów nie są wg ciebie chrześcijanami? Usuń Stół Pański z nabożeństwa ekumenicznego i nie zapraszaj ich do Komunii w swoim kościele. Czyny mówią więcej niż słowa.

Niewiara mówi, że jedno z imion miłości brzmi "Rozpusta"

2012-01-23T10:04:00.000+01:00

(5) Przebywam wśród lwów, które chciwie pożerają ludzi, Zęby ich są jak włócznie i strzały, A język ich jak miecz ostry. (6) Wznieś się nad niebiosa, o Boże, Niech będzie nad całą ziemią chwała twoja! (7) Zastawili sidła na kroki moje, Ugięli duszę moją, wykopali przede mną dół: Wpadli do niego. - Psalm 57:5-7

Dawid przyrównuje swoich wrogów do lwów. Nie zaprzecza realności niebezpieczeństwa. Nie mówi: to tylko pryszcz. To nie jest realne zagrożenie. Ma świadomość jak ostry jest miecz goniącego go Saula, jak pełni nienawiści są jego przeciwnicy.

Nie chodzi o to byśmy zaczęli żyć w odrealnionym świecie. Chodzi o to, że życie w realnym świecie oznacza rozpoznanie realnych niebezpieczeństw, ale szukanie nadziei w Bogu. Niewiara zaprzecza niebezpieczeństwom. Niewiara mówi, że widok nagości atrakcyjnej kobiety jest bezpieczny dla mężczyzny, że służbowy lub wakacyjny flirt jest bezpieczny dla wierzącej kobiety, a jednym z imion miłości jest... "Rozpusta". Niewiara dodaje również, że w czasie trudów Bóg jest daleki i nieobecny.

Gdy pisklę widzi jastrzębia nie myśli: on nie jest groźny. Raczej udaje się pod skrzydła kwoki, szuka schronienia. Reakcja ludzi na jastrzębie pokazuje czy są pisklakami udającymi się pod opiekuńcze skrzydła Boga czy myszami, które uciekają w popłochu i panice do ciemnych dziur.

Co robisz gdy tracisz pracę? Co robisz gdy dziecko zachowuje się inaczej niż powinno? Co robisz gdy ktoś powie ci przykre słowo? Poruszasz się nerwowo jak mysz widząca jastrzębia czy też niczym dziecko szukasz mocnego ramienia i pociechy Ojca w niebie?

Nikt nie wygrał? To o co w tym chodzi?

2012-01-23T09:42:00.000+01:00

"Peleryny i miecze, kamuflaż, chusty na szyję i sześciostrzałowce - to są uniformy chłopięctwa. Mali chłopcy pragną widzieć, że są silni, niebezpieczni, że są kimś, z kim trzeba się liczyć. Ilu rodziców na próżno próbowało zabraniać małemu Timmy'emu bawić się pistoletami? Dajcie spokój. Jeśli nie kupicie mu broni, zrobi ją sobie z czegokolwiek, co będzie miał pod ręką. Moi chłopcy przeżuwają grzanki i z nich lepią pistolety przy kuchennym stole. Każdy patyk albo ułamana gałąż jest dzidą, albo lepiej bazooką. Bez względu na to, co mówią współcześni pedagodzy, nie jest to zaburzenie psyuchiczne wszczepione przez serwującą przemoc telewizję albo brak równoragi chemicznej. Agresja jest częścią męskiego przenaczenia, jesteśmy do niej "podłączeni stałym łączem". Twierdząc, że mężczyzna został stworzony na obraz Boga, postarajmy się także nie zapominać , że "Pan wojownikiem, Pan jest imię Jego" (Wj 15:3).

Małe dziewczynki nie wymyślają zabaw, w których trup się kładzie się gęsto, a rozlew krewi jest konieczny dla uciechy. Wymysłem kobiet nie jest na przykład hokej. Ani boks. Chłopiec musi coś atakować - i tak samo mężczyzna, nawet jeśli jest to tylko mała piłka golfowa. Chce ją wbić do przyszłego królestwa. Z drugiej strony, moi chłopcy nie chodzą na herbatki. Nie dzwonią do przyjaciół, by porozmawiać o swoich związkach. Nudzą ich gry, w których nie ma elementu ryzyka, współzawodnictwa albo rozlewu krwi. Gry zespołowe oparte na "wzajemnej zależności" są dla nich zupełnym nonensem. "Nikt nie zginął?" - pytają niedowierzająco. "Nikt nie wygrał? To o co w tym chodzi?" Powszechny charakter takiej postawy powinien nas przekonać, że "chłopiec wojownikiem, chłopiec jest imię jego". A to, co robią nie jest tylko groteską. Kiedy chłopcy bawią się w wojnę, ćwiczą role do o wiele poważniejszego dramatu. Pewnego dnia być może przyda ci się taki chłopiec do obrony".

John Eldridge, Dzikie serce. wyd. W Drodze, Poznań 2003, s.22-23.

Przepis na dobrą zabawę dla chłopców

2012-01-21T09:17:00.001+01:00

"Przepis na dobrą zabawę dla chłopców jest bardzo prosty: do każdej aktywności dodaj element ryzyka, dołóż niewielkie odkrycie, połącz z odrobiną zniszczenia i możesz nazwać się zwycięzcą. Najlepszy przykład to przepis, jaki mają na jazdę na nartach. Jak najprędzej dostać się na szczyt najdłużej trasy. Skierować deski prosto w dół zbocza i zjeżdżać, im szybciej, tym lepiej. To nie kończy się z wiekiem, tylko poprzeczka wędruje wyżej".

John Eldredge, Dzikie serce

Uwielbienie dla Boga zaczyna się w jaskini

2012-01-21T08:48:00.002+01:00

(1) Przewodnikowi chóru. Na nutę: "Nie zatracaj..." Miktam Dawida, gdy uciekał przed Saulem do jaskini. (2) Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną, Bo tobie zaufała dusza moja I w cieniu twych skrzydeł chcę się schronić, Aż przeminie nieszczęście! (3) Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, Który do końca doprowadzi sprawę moją. (4) On ześle pomoc z nieba i wybawi mnie, Gdy lży mnie gnębiciel. Psalm 57:1-4

Pierwszy werset Psalmu nakreśla jego kontekst i okres jego powstania. Został napisany w czasie gdy Dawid uciekał goniącym go Saulem (1 Sam. 24:1-22), a więc podczas prób, przez które Dawid przechodził przed objęciem tronu. Psalm 57 on wołaniem wiary w ciężkim czasie, ale i wielką zachętą, którą Bóg kieruje do nas podczas naszych trudów i przeciwieństw.

Uwielbienie i modlitwa Dawida zaczyna się w jaskini. Bóg chce abyśmy wzrastali pośrodku naszych testów i prób. Chce abyśmy ku Niemu kierowali naszą radość i uwielbienie przed ich zakończeniem. Dawid w obliczu dyszącego chęcią mordu Saula szukał pomocy z góry. Nie uciekał się do socjotechnik i metod pozytywnego myślenia by poczuć się lepiej. Szukał pomocy i nadziei u Boga.

Ap. Paweł w Liście do Efezjan zachęca nas abyśmy za wszystko zawsze dziękowali Bogu i Ojcu w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa (Ef 5:19). Chwalimy Boga za światło słoneczne kiedy jest noc, za Jego pomoc kiedy nadal jesteśmy w jaskini. Chwalimy Boga za wyzwolenie z grzechów, kiedy jesteśmy nadal w biegu. Chwalimy Boga za obietnicę zmartwychwstania, zanim doświadczamy śmierci. To właśnie oznacza życie i umieranie w wierze. Już teraz pośród okresu łez, cierpienia, śmierci oczami wiary widzimy tymczasowość trudów, ale wieczną chwałę. Dlatego mimo iż nadal biegniemy, potykamy się – to wielbimy Boga i dziękujemy Mu.

Chwała i cześć dla Boga nie powinny być zbudowane na fundamencie uczuć i sentymentów, ale są budowane na skale zaufania i wiary.

Widzieliście Tożsamość Borne'a?

2012-01-20T21:14:00.000+01:00

Widzieliście Tożsamość lub Ultimatum Borne'a z Mattem Damonem? Kiedy pierwszy raz obejrzałem ten film kilka lat temu końcowa piosenka chodziła mi po głowie przez wiele dni. Zastanawiałem się kto jest wykonawcą tamtego utworu. Dodam, że jest to kawałek totalny. Zatem słuchawki na uszy i... jedziemy.

Jak udowodnić istnienie Boga? Dowiesz się w poniedziałek

2012-01-20T10:49:00.000+01:00

Zapraszamy na kolejne spotkanie dyskusyjne z cyklu „Światopoglądy wokół nas” pt.

JAK UDOWODNIĆ ISTNIENIE BOGA?

GDZIE: „Fikcja - Księgarnia Café”
al. Grunwaldzka 99/101 (Antresola nad Restauracją Newska), blisko Dworca PKP Gdańsk Wrzeszcz

KIEDY: 23 STYCZNIA (poniedziałek), godzina 19:00

Celem spotkań jest zachęcenie do kształtowania kultury dyskusji, szerzenie postawy poszanowania dla przekonań rozmówców oraz inspiracja do światopoglądowych, religijnych poszukiwań.

Zamawiamy kawę, herbatę i ... rozmawiamy!

Za co cenię inne kościoły?

2012-01-19T11:31:00.002+01:00

„Ochrzczona”, wyznaniowa pycha
Wyznaniowa, „ochrzczona” pycha jest grzechem, który grozi każdemu chrześcijaninowi. Polega ona na samowywyższeniu własnej denominacji, wyznania, braku zainteresowania, a nawet pogardą wobec innych nurtów chrześcijaństwa, jego historią, tak jakby prawda przyszła „wraz z nami” zaś zakres znaczeniowy pojęcia „kościół” zamknął się w naszym nurcie. Ochrzczona, wyznaniowa pycha mówi, że Ciało Chrystusa ogranicza się do naszego wyznania lub denominacji w miarę zbliżonych teologicznie do naszej. Pełnia środków zbawienia jest w naszym wyznaniu, nie zaś w Kościele Powszechnym.

Tymczasem Biblia zachęca nas do tego abyśmy nie tylko nie pogardzali Braćmi i Siostrami, ale także abyśmy uczyli się od siebie nawzajem w duchu miłości i pokory. Kiedy spoglądamy na służbę innych chrześcijan, kościołów, które pod pewnymi względami są silne czy jedyną rzeczą, na którą nas stać jest krytyka ich wypaczeń i błędów? Czy potrafimy dostrzec również mocne i dobre strony innych, które możemy, a nawet powinniśmy docenić? Czy w innych nurtach chrześcijaństwa dostrzegamy rzeczy, których chcemy się nauczyć? Kiedy ostatnio usłyszeliście komplement, słowa uznania w ustach baptysty wobec katolików, z ust katolików wobec reformowanych, reformowanych wobec zielonoświątkowców, zielonoświątkowców wobec luteran, luteran wobec baptystów itd.? Jak często pojawiają się one w naszych ustach?

Jeśli chcemy wzrastać ku dojrzałości powinniśmy nie tylko unikać wypaczeń, ale zwracać uwagę na dobre cechy, pozytywy innych chrześcijan. Niestety wielu z nas nie ma pojęcia co cechuje inne wyznania i czego moglibyśmy się od nich nauczyć. Często manifestujemy postawę wyrażającą myślenie, że nasza własna denominacja jest chroniona szczelną barierą i drutami wysokiego napięcia odgradzającymi nas od innych. „Chcecie się od nas uczyć? Proszę bardzo. Jednak czy „z Nazaretu” może być coś dobrego? Czy coś dobrego można znaleźć w Wittenberdze, Genewie, Nowej Anglii, Rhode Island czy Plymouth? Oczywiście! Wystarczy, że wyjrzymy poza nasze podwórko. Za oknem też jest świat! Wyjrzyjmy przez nie!

Silne strony innych
Rozpocznę od siebie. Jestem reformowanym protestantem z powodu głęboko biblijnego zrozumienia teologii reformowanej czym jest przymierze, co to znaczy, że Chrystus jest Panem historii i całej rzeczywistości, a Jego Słowo autorytetem w każdej sferze naszego życia włączając w to formę i wygląd nabożeństwa, rodzinę, kompetencje i zadania państwa, edukację, kulturę itd. To właśnie tradycji reformowanej podkreślającej jedność i autorytet całej Biblii protestancki świat zawdzięcza najwspanialszych teologów i komentatorów biblijnych. Jestem jednak świadom ograniczeń i niedoskonałości nurtu, w którym wzrastam i służę, dlatego wyrażam wdzięczność za bogactwo teologicznej i liturgicznej myśli, wiele duchowych, intelektualnych inspiracji, głęboko chrześcijańskie postępowanie moich Braci i Sióstr z innych kościołów.

Jestem wdzięczny za piękno muzyki w kościołach luterańskich, od których możemy się uczyć nie tylko głębokich, biblijnych, wartościowych treści, ale i piękna wykonania. Śpiewniki luterańskie pełne są przepięknych, wspaniałych hymnów, które prowadzą kościół ku dojrzałości pod tym względem. Bóg stworzył nas do tego abyśmy tworzyli nie tylko użyteczne, ale i ładne, estetyczne rzeczy. Luterańska architektura, liturgia, śpiew zawsze akceptowały ten aspekt ludzkiej twórczości jako służby dla Boga. To kościół luterański w czasach reformacji zainicjował (po wielu wiekach) i rozwinął zrozumienie nabożeństwa jako dialogu Boga z Jego Ludem. Dialogu, w którym wierni nie są jedynie obserwatorami lecz aktywnymi, gorliwymi, głośnymi uczestnikami nabożeństwa.

Kościół Prawosławny zawsze kładł nacisk na symbolikę i bogactwo tradycji. Jako protestanci często zubożamy się o te rzeczy, nie dostrzegając w formach, gestach, liturgii głęboko biblijnego znaczenia. Patrystyczna spuścizna kościoła jest dla wielu z nas praktycznie nieznana i sądzę, że wielu z nas przydałyby się lekcje nt. historii kościoła oraz symboliki u prawosławnych teologów. Niewiele w języku polskim jest lepszych książek nt. symboliki nabożeństwa, liturgii, sakramentów niż „Za życie świata” autorstwa prawosławnego teologa Aleksandra Schmemanna.

Baptyści od zawsze kładli nacisk na ewangelizację. Wiele światowych misji to inicjatywy i projekty kościołów baptystycznych. Czymś niezmiernie istotnym jest akcent teologii baptystów i kościołów ewangelicznych na znaczenie osobistej wiary, nawrócenia człowieka oraz jego zbawienie. Baptyzm podkreśla indywidualną odpowiedź oraz odpowiedzialność każdego człowieka przed Bogiem. Nie kościół i przynależność do niego czyni człowieka prawdziwym chrześcijaninem, lecz osobista więź z Chrystusem. Łaską zbawieni jesteśmy przez wiarę, nie z uczynków. Jest ono darem, nie zapłatą. To przesłanie wiele rejonów świata może zawdzięczać baptystycznym misjonarzom i ewangelistom.

Kościół Katolicki powinien zawstydzać inne kościoły jeśli chodzi o zaangażowanie społeczne i dobroczynność, niesienie pomocy potrzebującym. Sierocińce, szpitale, służba miłosierdzia to coś czego jako protestanci powinniśmy się uczyć od przedstawicieli największego w Polsce wyznania. Kościół Katolicki przypomina nam, że bohaterowie wiary to przede wszystkim ci, którzy swoje życie zdobili czynami godnymi naśladowania. Wielu protestantów mówi o konieczności dobrych uczynków jako owocach żywej wiary. Katolicy często wskazują na ich przykłady wśród własnych przedstawicieli, którzy przypominają, że wiara bez uczynków jest martwa.

Metodyści pokazują, że wiara nie jest dostępna wyłącznie dla możnych i mądrych w oczach tego świata. Może być szczera, prosta i ufna. Chrześcijaństwo jest wiarą serca, nie zaś samych form. Nie jesteśmy zbawieni przez znajomość greki, łaciny i hebrajskiego, ani nawet poprzez poprawną teologię. Życie wiarą to życie blisko bliźniego. Metodyści byli i są tego wspaniałym świadectwem.

Od naszych Braci i Sióstr z Kościoła Zielonoświątkowego (oraz charyzmatycznych) uczmy się entuzjazmu. Bóg dał nam o wiele więcej instrumentów niż organy. Zielonoświątkowcy nam o tym przypominają. Podobnie jak to, że zaangażowanie chrześcijanina w przebieg nabożeństwa powinno być pełne entuzjazmu płynącego z rozgrzanego dla Chrystusa serca. To właśnie zielonoświątkowcy wskazują, że powinniśmy być jak lampka podłączona do gniazdka elektrycznego, a nie latarka, która gaśnie w momencie zużycia baterii. Duch Święty działa nie tylko w momencie naszego nawrócenia, lecz każdego dnia. Nie gaśmy Go.

Źdźbło w progu innego kościoła
To tylko niektóre przykłady cech, praktyk poszczególnych kościołów, które osobiście uważam za cenne i godne naśladowania. Oczywiście jestem świadom wielu teologicznych i praktycznych problemów w każdym z nich. Daleki jestem od ich bagatelizowania. Biblia jednak zachęca nas byśmy byli względem siebie wyrozumiali, łaskawi i rozmawiali ze sobą w duchu miłości Chrystusowej. Nie chodzi oczywiście o przemilczanie spraw trudnych, drażliwych. Te również powinny być podejmowane. Czy jednak mamy w sobie miłość wobec Kościoła Powszechnego, innych Braci i Sióstr, która pozwala nam widzieć coś więcej niż źdźbło w progu innego kościoła? Z tym pytaniem pozostawię każdego z was, drodzy Czytelnicy.

Użyteczność i sens życia

2012-01-18T08:05:00.000+01:00

"Jeśli ktoś odrzuca istnienie Boga i życie po śmierci jako zbyt wątpliwe (...) musi odpowiedzieć sobie, jaką użyteczność ma życie. Jeśli śmierć jest końcem wszystkiego, jeśli nie muszę dążyć ku dobremu ani bać się złego, to muszę zapytać siebie, po co tu jestem i jak powinienem zachować się w tych okolicznościach. Odpowiedź jest oczywista, lecz tak nieprzyjemna, że większość nie che się z nią zmierzyć. Nic nie nadaje życiu znaczenia,a (zatem) życie nie ma sensu".

Somerset Maugham, The Summing Up

Patrząc na harmonię widzieć chaos

2012-01-17T10:05:00.004+01:00

Poniższy obrazek bardzo dobrze ilustruje różnicę między chrześcijańskim, a ateistycznym światopoglądem. W oczach ateisty pokazuje on wartość chaosu. Porządek jest nudny i zbyt schematyczny. Świat zaś w swojej naturze jest nieuporządkowany, a przez to fascynujący, nieobliczalny, piękny! To widzi ateista spoglądając na rzeczywistość.

Przyjrzyjcie się jednak obrazkom z lewej strony. Co one wyrażają? Oczywiście harmonię i porządek! Jednocześnie piękno i różnorodność w Bożym świecie.

Tutaj powiększony obrazek.

1. Gałązka świerku wciąż jest gałązką świerku (a nie mieszaniną kasztanów, żołędzi, igiełek i liści) mającą określony kształt, kolor, zapach. Wszystko jest harmonijnie i misternie ułożone. Mówi nam ona do jakiego drzewa należy. Jej kształt jest konkretny i misterny.

2. Zupa znajduje się w talerzu, nie zaś poza nim. Musi się w nim znajdować jeśli nasz żołądek ma mieć z niej pożytek. Nie może przekroczyć przestrzeni zrysowanej przez kształt talerza. Co więcej - aby była smaczna w jej skład muszą wchodzić określone produkty, zmieszane w odpowiednich proporcjach itp. Nie ma w tym żadnego chaosu, przypadkowości. Co więcej - ktoś ją musi ugotować i przelać na talerz. Chaos nie położy warzyw na deskę i nie wrzuci ich do garnka.

3. Sałatka owocowa - jak wyżej. Z tym, że nawet kropki (w tych samych kolorach) na misce są ułożone w odpowiednich proporcjach, odległości. Fascynujący "chaos" i "brak uporządkowania"!

4. Auta na parkingu. Wciąż są to auta, nie zaś samoloty lub tramwaje. Ktoś je skonstruował. Wciąż zajmują odpowiednie miejsca parkingowe, które o dziwo, są prostokątami o tych samych wymiarach. Nie stoją na środku jezdni. Wszystko ma tutaj swoje miejsce, cel i przeznaczenie.

5. Pole biwakowe. Nie musimy być specjalnie bystrzy by wiedzieć, że namiotu nie rozkłada się na murawie piłkarskiej choć również jest porośnięta trawą. Przestrzeń pola i jego przeznaczenie wyznacza nam miejsce, w którym możesz się rozłożyć na leżaku, kocu, rozłożyć namiot lub parasol. Wszystko ma swoje miejsce w Bożym świecie. Do czego innego służy pole biwakowe, do czego innego boisko szkolne, do czego innego trawnik miejski. Chcesz być "wolny", "nieskrępowany", popraktykować trochę "chaosu" swoim życiem? Spróbuj się rozbić z namiotem na murawie Camp Nou w Barcelonie.

6. Napis na płocie. Litery ułożone w określony sposób coś komunikują. Nie możemy ich przestawić gdyż wówczas nie zakomunikują intencji autora. Jeśli z liter w stwierdzeniu "jestem Polakiem" zrobisz "chaos" - nie zakomunikujesz w ten sposób czegokolwiek. Z liter na tablicy nie możemy zabrać ani jednej kreski lub dostawić dwóch dodatkowych gdyż wówczas stracą swe znaczenie. Znaki pisane w określonej kolejności są wyrazem uporządkowania. Wyrażają konkretne komunikaty.

7. Gwiazdy i planety. Każda z nich ma swoje miejsce. Ich ruchy to cykliczne "drogi". Wystarczy spojrzeć na ruch tej, na której my żyjemy. Po nocy zawsze nastaje poranek, a po zimie wiosna. Pomyślmy o jej odpowiedniej odległości od słońca. Chaos? Przypadek? Spróbuj coś "pomajstrować" w tej kwestii :)

Podsumowując, niniejszy obrazek i podpis pod nim bardzo dobrze ilustrują, że sednem różnicy między chrześcijaninem, a ateistą nie jest dysputa nad faktami. Patrzymy te same fakty: rozgwieżdżone niebo, gałązki świerków, płatki róż, zółte brzuszki sikorek, barszcz na talerzu, poruszające się auta, dłonie ludzi. A jednak widzimy COŚ INNEGO. Oczy ateisty widzą chaos, przypadkowość, nieład... Oczy chrześcijanina widzą porządek, różnorodność, harmonię i piękno Bożego stworzenia. Różnica nie polega na tym co uznajemy za fakty. Różnica polega na ich interpretacji!

Zastanawiam się jednak jakie okulary trzeba nosić by w obrazkach po lewej stronie widzieć CHAOS. :)

Przykłady współczesnego zastosowania Prawa Bożego

2012-01-17T09:22:00.000+01:00

Przestępczość jest wielkim problemem zachodniej cywilizacji. Można nawet powiedzieć, że jest większym problemem w nowoczesnych demokracjach niż w krajach o innych ustrojach sprawowania władzy w przeszłości. Nowoczesne demokracje mają instytucje penitencjarne lub system więzienny. Ponieważ demokracje hołdują wolności osobistej, myślą więc, że najbardziej rozsądną karą jaką mogą zadać jest pozbawienie tej wolności. Takie spojrzenie na przestępczość i karanie oparte jest na uczynieniu człowieka (nie zaś Bożego Słowa) centrum zainteresowania.

Jednak Biblia nie zna takiej idei. Podstawą biblijnego karania jest Prawo Boże. Państwo zaś nie ma narzucać swojej “sprawiedliwości”, ale sprawiedliwość “z góry” (od Boga). To oznacza, że sprawiedliwa odpłata wg Biblii jest lekarstwem na przestępczość. Oznacza to zapłatę za krzywdę wobec osoby, która poniosła szkodę.

Jeśli coś ukradniemy, powinniśmy to zwrócić w czwórnasób (2Mj. 22:1). Jeśli kogoś umyślnie skrzywdzimy, powinniśmy zapłacić tym samym na własną szkodę (2Mj. 21:25). Jeśli ktoś podstawia fałszywych świadków, powinniśmy uczynić wobec niego tak, jak ta osoba zamierzała uczynić wobec tego, przeciwko komu zeznawała (5Mj. 19:16-21). Jeśli kogoś zamordujemy, musimy oddać swoje życie (1Mj. 9:5-6). Widać więc wyraźnie jaką Biblia daje odpowiedź na problem przestępczości.

Ta sama prawda odnosi się do polityki. Wszyscy politycy powinni kierować się Bożym Prawem jeśli chcą właściwie sprawować rządy. To oczywiście nie znaczy, że zawód polityka jest przeznaczony tylko dla chrześcijan. Politycy jednak powinni opierać się na Biblii. Morderstwo, gwałty i kradzieże są złe ponieważ Biblia tak mówi. Nie możemy polegać na tym co ludzie myślą o tym jakie powinno być prawo, bez względu na to, kim oni będą (prezydent, naukowiec...). Powinniśmy polegać na tym co Bóg mówi w swoim Słowie.

Jeszcze przykład z ekonomii. Biblia mówi, że człowiek nie powinien kraść. Powinien być wolny do przedsiębiorczych, uczciwych działań (Mt. 25:14-30). To znaczy, że Biblia, jako podstawę działań ekonomicznych popiera to, co my nazywamy “wolnym rynkiem”. Powinniśmy troszczyć się o biednych i starszych, wspierać edukację i sztukę, ale to powinno być czynione przez prywatne jednostki i instytucje, a nie przez rząd, czy państwo. Naród, który jest posłuszny Bożym zasadom, który nie kradnie, uczciwie płaci podatki - będzie błogosławiony przez Boga materialnie. Jeśli spojrzymy na najbogatsze narody na świecie, to zobaczymy, że są (lub były) posłuszne Bożemu Prawu w tej dziedzinie. Narody, które odwracają się od Boga (np. w dziedzinie ekonomii), będą przez Niego sądzone. Jeśli państwo będzie chciało zabrać dla siebie większość bogactwa obywateli, to zniszczy naród. Nie można poprawiać Bożego Słowa.

Przykład właściwej postawy mamy w Apostole Pawle, który cytując jedno z 613 przepisów Prawa: „Młócącemu wołowi nie zawiązuj pyska” (5Mj.25:4, 1Kor. 9:9, 1Tm. 5:18) wyciąga z niego ogólną zasadę: „Tego kto pracuje nie wolno pozbawiać możliwości korzystania z owoców jego pracy”, i odnosi ją do zwiastujących Boże Słowo. Apostoł zakładał, że mądrość Bożego przykazania znajduje zastosowanie i zachowuje aktualność również w czasach nowotestamentowych. Uczmy się czynić podobnie.

To są tylko niektóre dziedziny, w których starałem się pokazać, że Boże Słowo musi rządzić współczesnym życiem. Jeśli Bóg jest Stwórcą, a Biblia jest Jego Słowem, powinniśmy się jej poddać we wszystkich dziedzinach naszego życia, we wszystkim co robimy i co posiadamy.

Oczywiście musimy być świadomi trudności jakie wiążą się ze znalezieniem współczesnego zastosowania poszczególnych praw, chociażby w naszym kraju. Niemniej jednak tym, co powinno nas chrześcijan wyróżniać, jest szukanie sprawiedliwych rozwiązań w Bożym Słowie, a nie wedle własnego "widzimisię". Niewłaściwe użycie Prawa przez legalistów lub szczerze oddanych Bogu chrześcijan oraz błędy popełniane przez nich, nie powinny sprawiać, że będziemy w całości je odrzucać. Byłby to przejaw naszego lenistwa, wygodnictwa i konformizmu.

To właśnie dzięki Prawu Bożemu możemy wiedzieć co jest sprawiedliwe, a co nie. Co jest dobre i słuszne w wymiarze społecznym, jakie są zadania i kompetencje rodziny, kościoła i państwa. Ignorując Prawo, pozostaniemy sami z własnymi pomysłami, wizjami i pragmatycznym podejściem do życia. Tylko czym takie podejście różni się od podejścia niechrześcijan? Nie trzeba daleko szukać. Niechęć wielu chrześcijan do zainteresowania polityką, kulturą, sztuką, filozofią wynika z braku wiary w to, że żyjemy w Bożym świecie i, że w związku z tym nasz Bóg ma coś na ten temat do powiedzenia. Dlatego nie dziwmy się, że znaczący wpływ na nasz kraj mają ludzie niewierzący. Jeśli chrześcijanie odwrócą się od standardów objawionych w Bożym Prawie wówczas ich głos będzie jeszcze jednym głosem odizolowanej mniejszości.

Genialne!

2012-01-16T16:33:00.002+01:00

Walk Off The Earth - Somebody That I Used To Know - Streaming

2:1

2012-01-16T14:12:00.002+01:00

Aby powiększyć kliknij na obrazek.

Bóg nie jest hurtownikiem, a pastor sprzedawcą

2012-01-16T14:00:00.000+01:00

Przychodząc do Wieczerzy Pańskiej być może jesteśmy kuszeni by myśleć o Bogu jako o hurtowniku, zaś o pastorze jako o sprzedawcy Jego wyrobów. Może niekiedy myślimy, że otrzymujemy je niejako z drugiej ręki. Sprzedawca zaopatruje się w hurtowni, a następnie przynosi produkty klientom.

To jednak niewłaściwe spojrzenie na Wieczerzę Pańską. Bóg nie jest od nas zdystansowany. Wieczerza Pańska to realna społeczność z Nim. Otrzymujemy chleb i wino z Jego rąk. Bóg nie znajduje się na końcu łańcuszka, przez który przekazuje nam swoje dary.

Kiedy uczestniczymy w tym sakramencie z wiarą mamy udział w błogosławieństwach Chrystusa. Chrystus jest obecny pośród nas w komunii i nie jest ona czymś co robimy z dala od Jego obecności. Jednak przystępując do Wieczerzy niekiedy tą obecność czujemy, niekiedy nie. Pomyślmy o tym w ten sposób: kiedy czujesz Jego obecność – jest to świadectwem Jego miłości wobec ciebie. Kiedy jej nie odczuwasz lecz mimo tego trwasz przy Chrystusie jest to świadectwo twojej miłości wobec Niego. To wyraz pragnienia bycia bliżej Jezusa.

Świadectwo Pisma jest takie, że każda komunia spożywana w kościele bez względu na stan naszych uczuć jest społecznością Ciała Chrystusowego, jest społecznością z Chrystusem. To obiektywy fakt ponieważ w taki sposób mówi Boże Słowo. Bóg jednak niekiedy przerywa nasz pokój w sercu nie dlatego, że On ten pokój zrywa i odrzuca nas, ale po to abyśmy docenili jak wielkim darem jest doświadczenie pokoju z Nim.
Lato zazwyczaj potrafimy docenić gdy przychodzi zima. Potrafimy docenić doświadczenie pokoju z Bogiem wtedy gdy tego pokoju nam niekiedy brak.

Nie rysuj żyraf z krótkimi szyjami

2012-01-15T14:26:00.001+01:00

"Anarchizm wzywa nas, abyśmy wszyscy stali się śmiałymi twórcami i nie dbali o prawa czy ograniczenia. Twórczość nieuchronnie wiąże się z ograniczeniami; to rama sprawia, że obraz jest obrazem. Jeśli chcesz narysować żyrafę, musisz narysować jej długą szyję. Jeśli, jako śmiały twórca, uważasz że twoja wolność pozwala ci narysować żyrafę z krótką szyją, to tak naprawdę twoja wolność nie pozwala ci narysować żyrafy. Z chwilą wkroczenia w świat faktów, wkraczamy w świat ograniczeń". (G. K. Chesterton, Ortodoksja, s. 65.)

Wielu ludzi w świecie szuka tego rodzaju wolności. Wolności od ograniczeń, które wiążą się z życiem w realnym świecie. Jednak szukając tego rodzaju wolności - pozbawiają się możliwości poprawnego opisu świata, w którym żyją. Świat faktów nie pozwala nam na wolność do opisywania rzeczywistości wedle naszych pragnień lub w dowolny sposób. Zgadzając się, że nie możemy narysować żyrafy z krótką szyją - przyznajemy, że:
- świat jest uporządkowany
- poprawny opis żyrafy (opis faktów) ma znaczenie i sens
- nasz umysł jest w stanie poprawnie opisać rzeczywistość znajdującą się poza nim
- relatywizm jest fałszywym światopoglądem

Sposób na gnijące korzenie

2012-01-15T14:18:00.000+01:00

"Mamy codziennie wyznawać swoje grzechy w imieniu Jezusa i w ten sposób zyskać przebaczenie przez Jego oczyszczającą krew (1 Jana 1-2). Musimy prosić innych o przebaczenie, gdziekolwiek i kiedykolwiek to możliwe (Mt 5:23nn). Mamy się również upewnić, czy jesteśmy gotowi przebaczyć tym, którzy nas zranili. To sposób na powstrzymywanie rosnącego i gnijącego "gorzkiego korzenia" (Hbr 12:15), który może zniszczyć nas i nasze relacje z innymi i z Bogiem".

Douglas Kelly, Skoro Bóg wie, to po co się modlić? Biblioteka Reformacji w Polsce, Wrocław 2008, s.83.

Krótko o współczesnych "proroctwach"

2012-01-14T18:34:00.001+01:00

1. Czasami w dyskusjach na temat zasadności lub bezzasadności występowania dzisiaj proroctw wysuwany jest argument: "Skoro Biblia mówi o fałszywych prorokach występujących w naszych czasach, więc muszą też istnieć prawdziwi prorocy." Tymczasem jest to niewłaściwa implikacja. To, że są dzisiaj fałszywi mesjasze, nie oznacza, że gdzieś po ziemi chodzi ten prawdziwy. Ostatecznie nasz argument za lub przeciw istnieniu w dzisiejszych czasach prawdziwego mesjasza, jak i prawdziwych proroków musi się opierać na Bożym Słowie. Czy istnienie fałszywych proroków w czasach 400 lat milczenia w historii biblijnej powinno powodować myślenie, że na pewno byli gdzieś prawdziwi?

2. Niekiedy słyszymy pytanie: Czy Bóg może przemawiać przez proroków w dzisiejszych czasach? Tymczasem pytanie wierzącego nie powinno brzmieć "Czy Bóg coś może?" Gdyż każdy chrześcijanin wierzy, że Bóg może uczynić wszystko co jest zgodne z Jego naturą. Pytanie brzmi: "Czy Bóg przemawia przez proroków w dzisiejszych czasach?" Tak samo jak odpowiedź na pytanie "czy Bóg może dziś przemieniać wodę w wino jak w Kanie Galilejskiej?" brzmi: oczywiście że tak! Czy On to czyni na dzisiejszych weselach? Nie. Możliwość nie zakłada istnienia czegoś. Czy Bóg mógł przemawiać przez proroków w okresie 400 lat milczenia "między" Starym a Nowym Testamentem? Mógł. Czy przemawiał? Nie.

3. Nierzadko jako dowód za istnieniem proroctw w dzisiejszych czasach wysuwany jest argument: "Słyszałem jak ktoś przepowiedział co się stanie w przyszłości, i rzeczywiście to stało się. Nie mógł to być przypadek, gdyż nie sposób było przewidzieć tego wydarzenia." Tymczasem możliwość spełnienia się tych zapowiedzi nie jest dowodem ich boskiego pochodzenia: "Jeśliby powstał pośród ciebie prorok, albo ten, kto ma sny, i zapowiedziałby ci ten znak albo cud i potem nastąpiłby ten znak albo cud o którym ci powiedział, i namawiałby cię: Pójdźmy za innymi bogami, których nie znasz, i służmy im, to nie usłuchasz słów tego proroka, ani tego, kto ma sny, gdyż to Pan, wasz Bóg wystawia was na próbę, aby poznać, czy miłujecie Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej" (5 Mojżeszowa 13:2-4). "W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie" (Mat 7:22-23). Czym innym jest zaistnienie pewnego faktu (o ile on rzeczywiście miał miejsce), a czym innym jego interpretacja (jakie miał źródło, cel, jak go zdefiniować, komu i dlaczego zależy na jego uwiarygodnieniu przez odwołanie do Boga itp.). Nie bądźmy naiwni. Bądźmy wierzący. Wierzący w objawione, pewne i spisane Słowo.

Spóźnianie

2012-01-14T18:24:00.000+01:00

Gdy na czymś nam zależy, np. by zdążyć na pociąg na 10 rano, to godzinę pobudki i plan naszego poranka planujemy tak, by na tą 10 zdążyć. Nie wiem czy zdarzyło nam się więcej niż raz w życiu spóźnić się na pociąg z naszej winy. Raczej nie. Dlaczego? Bo zależy nam by konkretnie o tej godzinie pojechać. Kiedy ostatni raz spóźniliśmy się na początek filmu na który wybieraliśmy się do kina? Raczej rzadko to się zdarza, ponieważ zależy nam na obejrzeniu całego filmu.

Kiedy ostatni raz spóźniliśmy się na nabożeństwo? Innymi słowy: Kiedy ostatnio spóźniliśmy się na spotkanie Boga z Jego Ludem? I może nawet nie tyle kiedy (bo czasami nie zawsze jest to zależne od Ciebie), ale jak często zdarza nam się spóźniać na spotkanie z Panem Bogiem? Iz 26:8-9 - czy tęsknimy za spotkaniem z Bogiem? Czy mamy gorliwość i miłość do Domu Bożego którym jest kościół, Lud Boży? Czy dbamy o to, że co jak co, ale kiedy Lud Boży gromadzi się wokół Boga, to myślimy: Ja (z rodziną) nie chcę przyjść po tym, kiedy już Bóg do mnie przemówił przez jakiś fragment czytany na początku, a mnie nie było. Nie chcę przyjść po tym jak wyznaliśmy mu grzechy, chóralnie oddaliśmy mu chwałę w pieśniach i w modlitwie, ale chcę uczestniczyć w tym. Czy mamy świadomość, że to co dzieje się na nabożeństwie, to nie tylko suche punkty programu, które możemy pominąć, bo nie są ważne (może z wyjątkiem kazania), ale spotkanie z żywym Bogiem?

Lament nad stanem rodziny

2012-01-13T20:07:00.000+01:00

"Wielu ubolewa nad stanem nowoczesnej rodziny. Konserwatyści wspominają przeszłe czasy, kiedy rodzina wciąż zajmowała poczesne miejsce. Jesteśmy świadkami rosnącej liczby rozwodów, braku wspólnych posiłków, dzieci wychowywanych bez ojców, wieczorów spędzanych przed telewizorem zamiast na pogawędce, rodziny z dwoma pensjami i żadnym dzieckiem, powszechnej aborcji, związków homoseksualnych itp. Wobec tego wszystkiego nie dziwi nas podnoszony lament. Współczesność przyzwyczaiła nas do płaczu, który towarzyszy rozpadowi. Może jednak problemem nie jest rozpad nowoczesnej rodziny, ale nowoczesna rodzina jako taka.

Zbyt często zapominamy, że w świecie, w którym spotykamy zarówno dobro, jak i zło, czasowniki przechodnie nie zawsze oznaczają cnotę. Nie wystarczy powiedzieć, że człowiek kocha – chcemy wiedzieć, co kocha. Jeśli ktoś jest tolerancyjny, to nie sposób stwierdzić, czy to dobrze, czy źle, dopóki nie dowiemy się, co toleruje. To samo dotyczy słowa „konserwować”. Dlatego z tego, że ktoś nazywa się konserwatystą, nie wynika jeszcze, co chce „konserwować”. Na własne oczy widzieliśmy twardogłowych komunistów próbujących utrwalić Związek Radziecki, fanatycznych muzułmanów dążących do zachowania tradycyjnych zwyczajów islamskich i amerykańskich prawicowców konserwujących bogate dziedzictwo „Ozzie i Harriet”. Samo słowo „konserwatywny” niewiele mówi.

Obecnie dużo osób zatroskanych przyszłością nowoczesnej rodziny okazuje zainteresowanie zachowaniem i utrwaleniem modelu rodziny zgodnie z tym, co widzieliśmy zanim ujrzeliśmy plajtę eksperymentu społecznego opartego na nowożytnej filozofii. Innymi słowy, nie chcemy wypić piwa, które naważyliśmy, a które sprawia, że czujemy się nieprzyjemnie w obecnej sytuacji".

Douglas Wilson

Możesz współuczestniczyć, możesz pomóc

2012-01-12T18:56:00.007+01:00

Bloga prowadzę od grudnia 2007 roku. Dla niektórych czytelników stał się on źródłem zachęty, duchowej, teologicznej inspiracji, poszukiwań. Serdecznie dziękuję za każdy sygnał świadczący o tym, że regularnie wchodzicie na tą stronę, a moje pisanie tutaj ma sens i pomaga wam spoglądać na życie, świat, Biblię oczami wiary w szerszy niż dotychczas sposób.

Nauczanie poprzez blog jest częścią mojej służby, przywileju siania ziaren ewangelii, szerzenia Bożego Królestwa w czasach i w świecie, który bardzo często jest nieprzyjazny chrześcijaństwu, szczególnie w wydaniu historycznego, konserwatywnego protestantyzmu. Nie trzeba być pastorem, ewangelistą, misjonarzem by brać udział w tych duchowych zmaganiach. Każdy z nas we własnym zakresie może i powinien być świadkiem zmartwychwstałego i żyjącego Chrystusa. Możecie jednak modlić się o moją służbę (bardzo tego potrzebuję) oraz (jeśli uważacie ją za wartościową) współuczestniczyć w niej pomagając finansowo. Każdy wasz dar będzie dla mnie wielką zachętą i pomocą.

Pismo Święte mówi: "(...) kto sieje obficie, obficie też żąć będzie. Każdy, tak jak sobie postanowił w sercu, nie z żalem albo z przymusu; gdyż ochotnego dawcę Bóg miłuje. A władny jest Bóg udzielić wam obficie wszelkiej łaski, abyście, mając zawsze wszystkiego pod dostatkiem, mogli hojnie łożyć na wszelką dobrą sprawę, jak napisano: Szczodrze rozdaje, udziela ubogim, Sprawiedliwość jego trwa na wieki". - 2 Koryntian 9:6-9

Jeśli uznasz, że finansowe wsparcie mojej służby na tym blogu (i nie poza nim) jest godne tego by "hojnie łożyć na wszelką dobrą sprawę" możesz wpłacić dowolną kwotę na poniższe konto:

Paweł Bartosik
Gdańsk
Nr konta: 07 2340 0009 1040 4010 0002 2312
(z dopiskiem "blog pastora Pawła Bartosika").

Za wszelkie ofiary serdecznie dziękuję.

Dlaczego prowadzę blog?

2012-01-12T07:24:00.002+01:00

Blog "Żyjąc wiarą w REALNYM świecie" prowadzę od ponad 4 lat. Co mi to daje i dlaczego go piszę?

1. „Napełnianie” nauką Chrystusa
„A gdy ich przywiedli, stawili ich przed Radą Najwyższą. I zapytał ich arcykapłan, (28) mówiąc: Nakazaliśmy wam surowo, abyście w tym imieniu nie uczyli, a oto napełniliście nauką waszą Jerozolimę (…)”.- Dz. Ap. 5:27

Biblia naucza, że członkowie Rady Najwyższej, arcykapłan byli zaniepokojeni z powodu napełnienia Jerozolimy nauką apostołów. Nowy Testament naucza, że Boża prawda powinna do nas docierać na wszelkie sposoby, zarówno w formie mówionej, jak i pisanej (1 Jn 5:13). Sam Bóg postanowił by Jego Słowo dotarło do nas w taki sposób.

Blog jest jedną z form, poprzez którą dzielę się spojrzeniem na świat oczami chrześcijanina, protestanta. Niektóre wpisy są wyjaśnianiem natchnionego tekstu, inne opisem jego zastosowania w naszej codzienności lub komentarzem rzeczywistości z biblijnej perspektywy. Apostoł Paweł polecił Tymoteuszowi: „Głoś Słowo, bądź w pogotowiu w każdy czas, dogodny czy niedogodny” (2 Tm 4:2). Blog jest jednym z powszechnych obecnie narzędzi, dzięki którym Słowo Boże może docierać do czytelników w przystępny sposób za pomocą współczesnych, nowoczesnych technologii.

2. Pisanie inspiruje i rozwija
Jedną z biblijnych powinności i kryterium powołania duszpasterskiego jest chęć uczenia się. W moim przypadku odbywa się to na wiele sposobów: czytanie książek, artykułów, dyskusje, słuchanie kazań i wykładów, odwiedzanie blogów innych autorów, inspirujących portali... Prowadzenie bloga motywuje by robić to regularnie i w sposób przemyślany dobierać lektury, odwiedzane strony. Blog rozwija mnie jako pastora, autora tekstów i pobudza do czytania, słuchania, poszukiwań, poszerzania horyzontów. Motywuje również do samodyscypliny aby wpisy były zarówno ciekawe jak i regularne.

3. Blog to drzwi
Blog to drzwi. Dzięki niemu mam możliwość służenia osobom z naszego kościoła, ale i docierania do czytelników znajdujących się poza nim. Jest to okazja do wpływania nie tylko na chrześcijan poprzez zachętę do określonego spojrzenia na Biblię, teologię, kulturę, świat, ale i forma dzielenia się ewangelią w kontekście czytelników, którzy (jeszcze) nie są chrześcijanami. Technologia to Boży dar dzięki któremu ewangelia może docierać do domów tych, którzy czują opory wobec przekroczenia progu kościoła. Przy okazji jest bardzo oszczędną formą publikowania.

4. Archiwum i czytelnia
Blog jest naturalną okazją do przelewania, ale i utrwalania myśli. Dla mnie stanowi on cenne archiwum moich (lub cudzych) refleksji. Jest miejscem, do którego mogę odesłać czytelników, adresatów maili poruszających w dyskusjach kwestie, na które wypowiedziałem się na blogu. Wiem, że niektórzy czytelnicy z chęcią przeglądają archiwalne wpisy na interesujące ich tematy. Przy okazji mogę w ten sposób odsyłać do pewnych stron, książek, muzyki lub filmów, które uważam za cenne. W tym miejscu te rzeczy mogę zarekomendować kilkuset osobom dziennie zamiast tylko znajomym.

5. Okazja do interakcji
Dzięki prowadzeniu bloga mam możliwość słyszenia opinii “drugiej strony”, a więc czytelników – tych podzielających moje spojrzenie, jak i polemizujących. Pastor powinien być dostępny dla ludzi: zarówno w interakcji bezpośredniej, jak i poprzez wychodzenie naprzeciw pytaniom i wyzwaniom tych, którzy szukają, niekiedy rzucają wyzwania. Blog to okazja do interakcji, sprawdzenia jakie tematy cieszą się zainteresowaniem czytelników, jakie są ich opinie, komentarze, problemy, pytania. Duży „ruch” pod tym względem zachęca mnie do pisania i utwierdza w przekonaniu, że nie piszę „w próżnię”. Niektórych czytelników miałem okazję poznać „na żywo” w mniej lub bardziej zaskakujących okolicznościach, co jest dla mnie dodatkowym źródłem zachęty.

6. Aby dać się trochę poznać
Większość wpisów jest dzieleniem się moimi przemyśleniami na różne tematy. Nauczanie, modlitwa, ewangelizacja, duszpasterstwo należą do moich głównych zadań i powołań. Blog jednak zawiera ten szczególny aspekt, że daje mi możliwość przedstawienia czytelnikom siebie od innej strony niż tylko jako nauczyciel w kościele.

W tym miejscu dzielę się również radościami płynącymi z bycia mężem, ojcem, tym co robię jako wokalista i gitarzysta mojego zespołu Krótka Piłka, jaką muzykę, filmy i książki lubię, co mnie ostatnio rozbawiło, a nawet niekiedy jaka jest pozycja w tabeli moich ulubionych drużyn piłkarskich i żużlowych. Mam nadzieję, że obejrzeliście na blogu m.in. konkurs wsadów do kosza (Slam Dunk Contest) z Meczu Gwiazd NBA z 2000 r. Vince Carter był doskonały!

Blog to okazja abyś choć w małym stopniu poznał mnie jako osobę, a nie jedynie „wirtualny głos” w przestrzeni internetowej. Jest to cenna rzecz nie dlatego, że jestem kimś szczególnym lecz dlatego, że bycie pastorem w kościele to coś więcej niż słowa i nauczanie. To również prowadzenie pewnego sposobu życia, który powinien być ilustracją pastorskiego nauczania. Blog to więc małe okno do dzielenia się z tobą Drogi Czytelniku bardziej osobistymi sprawami, radościami, fascynacjami, odkryciami ponieważ życie wiarą w REALNYM świecie jest... fascynujące! Mam nadzieję, że dla ciebie również!

Wyprzedzony

2012-01-12T06:45:00.000+01:00

"Dobrowolnie przyznaję się do wszystkich idiotycznych ambicji końca dziewiętnastego wieku. Próbowałem, jak wielu innych poważnych, małych chłopców, wyprzedzić epokę. Tak jak oni próbowałem choć o dziesięć minut wyprzedzić prawdę. A na na koniec odkryłem, że to ona wyprzedziła mnie o osiemnaście stuleci".

G.K. Chesterton, Ortodoksja, Fronda, Warszawa 2007, s.14.

Jaś stał się Janem, nie Arturem

2012-01-11T12:07:00.002+01:00

Kiedy czytamy początek Ewangelii Łukasza widzimy, że historie Elżbiety, Zachariasza (rodziców Jana Chrzciciela), Symeona i Anny są ze sobą splecione, związane. Co jest łączy? Osoby bohaterów tych historii! Elżbieta, Zachariasz, Symeon i Anna są starymi ludźmi. Dlaczego Bóg na ostatniego proroków Starego Testamentu czyli Jana Chrzciciela wybrał starych ludzi, zaś na rodziców Mesjasza młodych? Dlaczego Symeon i Anna widząc małego Jezusa są u schyłku swego życia i świadczą o Nim? Ten fakt jest bardzo znaczący.

Sam ewangelista Łukasz stwierdza w 16 rozdziale: "Do czasów Jana był zakon i prorocy, od tego czasu jest zwiastowane Królestwo Boże Prawo (...)" (Łk 16:16). Od momentu przyjścia na świat Chrystusa głosimy nadejście Królestwa Bożego. Z wcieleniem Bożego Syna łączy się przejście z ery Starego Przymierza, ery proroków i Mojżesza do nowej ery - Nowego Przymierza. Stary pobożny Symeon błogosławiący Jezusa to znak i świadectwo ciągłości Starego i Nowego Przymierza. Niczym biegacz w sztafecie przekazuje pałeczkę kolejnemu biegaczowi. Stwierdza: "Mogę odejść bowiem widziałem światłość. Widziałem tego, którego zapowiadał Mojżesz, prorocy i Psalmy".

Osoby, które w Ew. Łukasza 2 reprezentują erę Starego Przymierza (Zachariasz, Elżbieta, Symeon, Anna) zbliżają się do dnia śmierci. Odchodzą tak jak odchodzi era prawa i proroków. Kiedy Łukasz opisuje Symeona biorącego na ręce małego Jezusa pokazuje w ten sposób, że nie ma konfliktu między tą erą, a erą Mesjasza. Pokazuje nam najbardziej reprezentatywnych dla Starego Przymierza, pobożnych ludzi żyjących w czasie narodzin Jezusa oraz osobę, której przyjście na świat powoli inaugurowało erę nastania Nowego Przymierza. Elżbieta, Zachariasz, Symeon i Anna nie są źli, rozczarowani z powodu przyjścia Mesjasza (tak jak Herod czy uczeni w Piśmie), nie są zazdrośni z powodu światła przyniesionego poganom. Łukasz swoim opisem ilustruje prawdę, że Stare i Nowe Przymierze podały sobie ręce.

Rozpoznanie tego faktu ma ogromne skutki dla budowania teologicznych przekonań i zrozumienia na czym polega "nowość" Nowego Przymierza. Biblia nie maluje przed nami przepaści i konfliktu między Starym, a Nowym Przymierzem. Pokazuje raczej pewną ciągłość, dojrzewanie, wypełnienie, lepsze światło. Pokazuje przejście młodego chłopca w dojrzałego mężczyznę. Jaś stał się Janem, nie zaś Arturem! Kościół to nowy Izrael, a pisma Starego Testamentu to pisma chrześcijańskie! Ma to kolosalne skutki w dyskusjach nt. nabożeństwa, tego czym jest kościół i zarządzania nim, chrztu i komunii dzieci, ofiarności i dziesięciny, eschatologii, Dnia Pańskiego, wychowania chrześcijańskiego, pieśni w kościele itp. Zmiany, ale i ciągłość, kontynuacja. To odpowiedź na dwie skrajności obecne we współczesnym kościele:
- brak jakiejkolwiek łączności między Starym, a Nowym Testamentem, tak jakby Jezus założył nową religię, a historia chrześcijaństwa rozpoczynała się od Ew. Mateusza, a nie od Księgi Rodzaju
-brak jakichkolwiek zmian, tak jakby przyjście Jezusa nic nie wniosło jeśli chodzi o pełniejsze zrozumienie Starego Testamentu i "cieni" zapowiadających rzeczywistość Nowego Przymierza

Zatem chrześcijaństwo nie odrzuca starotestamentowego judaizmu. Ewangelista Łukasz potwierdza, że chrześcijaństwo jest kontynuacją wiary proroków. Ta kontynuacja ma miejsce w Świątyni gdy Symeon bierze na ręce obrzezanego wg Prawa Jezusa, nie zaś w siedzibach kapłanów, faryzeuszy.

Głupiec nie potrafi przyjąć napomnienia

2012-01-10T13:52:00.000+01:00

Początek mądrości jest taki: nabywaj mądrości, i za wszystko, co masz, nabywaj rozumu! - Przypowieści Salomona 4:7

W jakimkolwiek kontekście się znajdujesz - upewnij się co do jednej rzeczy: czy nabywasz mądrości. Szukaj okazji do jej nabywania. Cechą mądrości jest że jest ona pojętna. Człowiek mądry jest skory do słuchania, uczenia się. Głupiec mówi: Nie rajcuje mnie to. Jakie ma znaczenie jaka jest interpretacja tego czy tamtego fragmentu Biblii? Ważne by przyfasolić komuś, kto uważa inaczej.

Taki człowiek jest najczęściej niezdolny do przyjęcia pouczenia, napomnienia. Jedną z największych różnic między mądrym, a głupcem w Przypowieści jest gotowość do przyjmowania instrukcji. Głupiec potrzebuje być napominany w wielu sytuacjach, ale nie chce napomnienia. Sądzi, że napomnienie odbiera mu jego chwałę, którą sam sobie nadał. Napomnienie pomniejsza jego rzekomą wielkość i nieskazitelność. Jest głupcem.

Mądry potrzebuje napomnienia w o wiele mniejszym stopniu, ale wita je z zadowoleniem, jako łaskę.
"Kto mądry, niech słucha i pomnaża naukę, a rozumny niech zdobywa wskazówki" (Prz 1:5)
"Człowiek mądrego serca przyjmuje przykazania, lecz gadatliwy głupiec upadnie" (Prz 10:8)

Mądrego można rozpoznać poprzez to w jaki sposób reaguje na korektę dotyczącą jego decyzji i postępowania. Wskaż mądremu na Boże Słowo i powiedz, że w czymś uchybia. Mądry wyciągnie wnioski i posłucha wskazówki. Głupiec będzie szukał kontrargumentów. Doda, że są różne punkty widzenia, a wielu ludzi robi tak i siak. Innymi słowy zasłoni się, przyjmie postawę defensywną. On wszak wie lepiej niż Bóg. Doda, że życie go nauczyło, że jest inaczej. Nie po to chodzi do kościoła by słuchać pouczeń. Chce raczej zapewnienia, że Bóg mu błogosławi i ma wolność w tym co robi. Głupiec powie: jestem wolny! Jezus mi błogosławi! Jest w stanie bez otwierania Pisma Św. przed dłuższy czas, bez modlitwy powiedzieć: Pan jest mi bliski! Czuję Jego bliskość!

Piekło - studium biblijne

2012-01-10T11:48:00.001+01:00

1. Istnieje egzystencja po śmierci?
Ps 55:16 – żywcem zstąpią do krainy umarłych
Jan 5:28-29 – usłyszą głos Jego
Łk 16:19-31 – będąc w piekle podniósł oczy
1 Piotra 3:18-19 – zwiastował duchom w więzieniu
1 Piotra 4:6 – umarłym była głoszona ewangelia
2 Piotra 2:4 – strącił aniołów do otchłani
Judy 6 – aniołów trzyma w ciemnicy na sąd

2. Piekło jako miejsce cierpienia po śmierci. Jest to kara i przejaw sprawiedliwości Bożej (unicestwienie nią nie jest).
Mt 5:22 – ogień piekielny
Mt 18:8-9 – ogień wieczny
Mt 25:41 – zgotowany diabłu i aniołom
Mt 25:46 – męki wieczne
Mk 9:43-48 – ogień nieugaszony
Obj 14:9-11 – męczony w ogniu i siarce
Łk 16:19-31 – męki cierpię w płomieniu
Łk 12:4-5 - bójcie się tego
Mt 10:28 - bójcie się tego

3. Jest to stan wieczny i nieodwracalny
Łk 16:19-31 – kara dla bogacza
2 Tes 1:6-8 – zatracenie wieczne
Judy 1:11-13 – na wieki
Obj 19:2-3 – na wieki wieków
Obj 20:10 – męczeni we dnie i w nocy
Mk 14:21 – lepiej by mu było aby się nie narodził

4. Kto trafi do piekła?
Mt 23:33 – obłudnicy
2 Piotra 2:4-9 – niesprawiedliwi
Judy 7 – wszetecznicy
Łk 10:15-16 – ci, którzy odrzucają Jezusa
Obj 21:8 – bałwochwalcy, kłamcy
2 Tes 1:8 – odrzucający Boga, nieposłuszni

5. Czy istnieje czyściec?
2 Sm 12:15-23 – Dawid nie modlił się za zmarłe dziecko
Mt 7:13-14 – Jezus nauczał o dwóch drogach
Hbr 9:11-14 / Hbr 9:24-28/ 10:10-17 – czyściec zaprzecza doskonałości, skuteczności i wystarczalności ofiary Chrystusa
Jn 3:36 – kto wierzy ma żywot, kto nie słucha – nie ujrzy żywota
Ps 49:8-10 – Boga nie można przekupić

No i co powiesz?

2012-01-10T10:29:00.002+01:00

Aby powiększyć kliknij na obrazek.

Czy człowiek jest jak puszka Coca Coli?

2012-01-09T10:44:00.002+01:00

Niekiedy można usłyszeć opinię, że to nie Boże objawienie lecz ludzki mózg jest źródłem poznania świata. Niestety rzadko kiedy wskazują na to który mózg posiada właściwość poprawnego poznania. Jeden z komentatorów na blogu broniąc wiarygodności nauki, która zbadała ludzki mózg stwierdził, że "zaczęto zaglądać do mózgu, aby zobaczyć, co się w jego wnętrzu dzieje, kiedy jest zakochany, wściekły, zakłopotany, kłamiący, szczery, itd."

Jeśli wszystko chcielibyśmy sprowadzić do pracy mózgu, odrzucając wiarę w metafizykę, niematerialną rzeczywistość, Boga objawionego w swoim Słowie (Biblii) wówczas powinniśmy sobie odpowiedzieć na proste pytania: na jakiej podstawie możemy wartościować procesy, które w poszczególnych mózgach znajdują naukowcy? Dlaczego proces wywołujący "kłamliwość" jest etycznie gorszy od procesu wywołującego "szczerość"? Kto ustala kryterium oceny? Skąd założenie, że powinniśmy je oceniać? Nigdy nie słyszałem by naukowcy badając procesy zachodzące w wyniku potrząsania i otworzenia puszki coli określali je w kategoriach moralnych. Gdyby to jednak zrobili - powinniśmy głęboko się zastanowić nad ich kompetencjami :)

Oczywiście nawet materialistyczny ateista, który wierzy, że człowieka można opisać wyłącznie za pomocą pierwiastków i wzorów chemicznych wartościuje te rzeczy (inaczej się nie da w Bożym świecie). Jednak wciąż nie słyszymy o przyczynach oraz kryteriach wedle których to robi! Jest to zupełnie niekompatybilne z jego założeniami.

Na lekcji chemii po wykonanym eksperymencie nigdy nie usłyszałem od mojego nauczyciela: "ten wybuch był bardzo etyczny", "to połączenie substancji jest sprawiedliwe", "to spalanie jest niemoralne". I całe szczęście! :) Tymczasem materialistyczny ateista nieustannie używa takich określeń wobec procesów chemicznych dokonujących się w ciele człowieka (włączając w to pracę mózgu, ruchy kończyn itp.)! Wielokroć porzuca swoje założenie, że człowiek jest tylko materią oraz substancją i staje na "chrześcijańskiej podłodze" zakładając, że jednak nie jesteśmy jak potrząśnięta i otworzona puszka coli. Uważa, że jednak należy oceniać w kategoriach moralnych ruchy kończyn, sprzężenia w krtani, powodujące wydobywanie się dźwięków z jednego z otworów, wyładowania atomów w czaszce... Sam to robi każdego dnia.

Ewolucja czy stworzenie? - dyskusja w Gdańsku (pn 09.01.2012)

2012-01-07T16:05:00.000+01:00

Zapraszam na kolejną dyskusję z cyklu : "Światopoglądy wokół nas"

GDZIE: „Fikcja - Księgarnia Café” al. Grunwaldzka 99/101 (Antresola nad Restauracją Newska), blisko Dworca PKP Gdańsk Wrzeszcz

KIEDY: 9 stycznia 2012 (poniedziałek), godzina 19:00

TEMAT: Ewolucja czy stworzenie?

W kontekście burzliwych światopoglądowych oraz ideologicznych debat w przestrzeni publicznej coraz mniej osób żywi przekonanie o możliwości prowadzenia życzliwej i rzeczowej dyskusji przy założeniu ideowych, religijnych różnic.

Celem spotkań jest zachęcenie do kształtowania kultury dyskusji, szerzenie postawy poszanowania dla przekonań rozmówców oraz inspiracja do światopoglądowych, religijnych poszukiwań.

Zamawiamy kawę, herbatę i ... rozmawiamy! Czekamy na Ciebie!

Wiara widzi więcej

2012-01-07T11:19:00.001+01:00

(29) Teraz puszczasz sługę swego, Panie, według słowa swego w pokoju, (30) gdyż oczy moje widziały zbawienie twoje, (31) które przygotowałeś przed obliczem wszystkich ludów: (32) Światłość, która oświeci pogan, i chwałę ludu twego izraelskiego. - Ew. Łukasza 2:29-32

Stary Symeon biorąc na ręce małego Jezusa widział coś więcej niż małego, bezbronnego bobasa. Wyznał, że jego oczy widziały "zbawienie twoje". Biblijna wiara spogląda poza to co widzą oczy. Nie zaprzecza temu co człowiek widzi, ale dostrzega więcej niż oczy. Wiara prowadzi do poznania i zrozumienia bowiem nawrócenie łączy się faktem iż Bóg zdejmuje z naszych oczu zasłonę i otwiera nasze uszy. Leczy naszą ślepotę, głuchotę oraz zatwardziałość serc (Dz. Ap. 26:17).

W Piśmie Świętym mamy wiele przykładów spoglądania wiarą poza to co widzą oczy. W Ewangelii Jana 1:42 Jezus patrząc na Piotra dostrzegał Skałę, Opokę kościoła i tak go nazwał. Nasz Pan w swojej hańbiącej śmierci na krzyżu dostrzegał wywyższenie (Jn 12:32) i zwycięstwo (Jn 16:33).

Wiara dostrzega triumf w rzeczach, które światu jawią się jako klęska. Bóg zmieniał i zmienia świat poprzez wierną resztkę. W dodatku prześladowaną i rozproszoną. Kiedy kościół wydaje się być w odwrocie, a krew męczenników jest przelewana z powodu ich wiary Chrystusa Bóg czyni z niej posiew zwycięstwa i wiary przyszłych pokoleń.

Wiara widzi znaczenie i sens w rzeczach, które dla świata są niewiele znaczącym, pustym mozołem: w zmienianiu pieluch, w strofowaniu dzieci, pracy w zakładzie produkcyjnym, w lekcji historii... Postrzega pracę jako powołanie i służbę, nie zaś jedynie niechciany sposób (8-12 godzin "wyciętych" z dnia) na pokrycie czynszu.

Wiara dostrzega w nabożeństwie odnowienie więzi, przymierza z Chrystusem, w Wieczerzy Pańskiej społeczność z Nim przy Stole i duchowe umocnienie, zaś w czytaniu Biblii spotkanie z Bogiem przy Jego Słowie. Gdzie spogląda twoja wiara? Czy ją posiadasz? Czy chciałbyś posiąść?

"Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara". - 1 List Jana 5:4

A nie do prawosławia?

2012-01-06T12:31:00.001+01:00

Kliknij na zdjęcie aby je powiększyć.

Lekcje od Mędrców ze Wschodu

2012-01-06T11:42:00.002+01:00

1. Mędrcy ze Wschodu uwierzyli w Jezusa zanim go zobaczyli. Byli przygotowali na to kto się narodzi. Polegali na Bożych obietnicach dotyczących dziecka urodzonego w Betlejem. Nie czekali na to aż dziecię samo powie kim jest gdy się nauczy mówić. Polegali na Pismach. Nie widzieli cudów, znaków, nie słyszeli wyznania ust. Mieli obietnice Boże i to im wystarczyło. Ich postawa to przykład dla nas. Powinniśmy chodzić w wierze, nie w widzeniu. To dotyczy np. kwestii wychowania naszych dzieci, naszego zaufania wobec Boga w obliczu przeciwności, czy chwalebnej przyszłości Ewangelii, która dociera i stopniowo podbija swą mocą narody.

2. Celem wizyty Mędrów było oddanie hołdu narodzonemu Królowi. I rzeczywiście – gdy już znaleźli Jezusa z Marią i Józefem oddali Jemu pokłon. Postawą ciała oznajmili kim jest nowonarodzone dziecię. Ich respekt i szacunek wyrażał się nie tylko w myślach i słowach, ale i w gestach. Nie byli "oświeceniowymi" wyznawcami lecz "czcicielami" Króla adorując Go postawą ciała. Oznacza to, że nasze czyny, nie tylko słowa, wskazują na to kim jest Chrystus w naszym codziennym życiu. Pomyślmy również o nabożeństwie. W naszym kościele nie tylko siedzimy i słuchamy, ale także klękamy wyznając grzechy, stoimy śpiewając, siedzimy spożywając chleb i wino podczas komunii, będzie i czas na wznoszenie rąk. Każda z tych postaw, gestów – ma swoje znaczenie. Pismo wzywa nas do składania ciał (nie tylko serc i umysłów) jako żywych ofiar - miłych Bogu (Rzym 12:1).

3. Wyrazem czci i hołdu Mędrców był nie tylko pokłon, ale także i dary. Można powiedzieć, że zachowanie Mędrców koresponduje ze słowami Psalmu 72:10-11.15: Królowie Tarszysz i wysp niech przynoszą dary; Królowie Saby i Seby niech złożą daninę! Niech mu oddają pokłon wszyscy królowie, Niech mu służą wszystkie narody! (...) Niech więc żyje i niechaj mu składają złoto z Saby, Niech zawsze modlą się za niego! Niech każdego dnia mu błogosławią!

Mędrcy, w których dostrzega się królów, przynoszą Największemu Królowi skarby. Psalm 72 został napisany przez Salomona i Pismo Św. informuje nas, że to do niego przyszła Królowa Saby z obfitymi darami. Bynajmniej nie dlatego, że czegoś królowi brakowało, lecz dlatego, że dar przez nią złożony był wyrazem hołdu i uznania dla mądrości i chwały Salomona. Salomon jest tu typem Chrystusa, do którego również przybywają królowie obcych ziemi z hołdem i darami. Ich postawa to przykład dla nas - byśmy nie przychodzili do Chrystusa podczas nabożeństwa z pustymi rękoma oraz abyśmy chętnie dzielili się z bliźnimi tym co (dzięki Bożej łasce) posiadamy.

4. Co Mędrcy złożyli Jezusowi w darze? Złoto, kadzidło i mirrę. Każdy z tych darów miał swoje symboliczne znaczenie. Jak zauwazył G.K. Chesterton "zapewne wedle dzisiejszych norm te dary zostałyby uznane za przemyt z zagranicy (...) i żaden nowoczesny człowiek nie spojrzałby na nie przychylnie ponieważ nie za bardzo pasują do świątecznej atmosfery". Złoto to symbol boskiego królowania oraz wiary. Kadzidło – symbol uwielbienia oraz modlitwy. Mirra (pachnidło), którą namaszczało się ciało zmarłych - była zapowiedzią Golgoty, cierpienia oraz symbolem goryczy. Trzy dary dla Dzieciątka w Betlejem symbolizują trzy dane Mu przepowiednie i obietnice: królewską koronę, boski nimb i człowieczą śmierć.

Dary złożone przez magów były materiałami używanymi także w Świątyni w Jeruzalemie. Złoto pokrywało ściany świątynne, ze złota były zrobione także cheruby. Wewnątrz świątyni spalane było wonne kadzidło jako miła Bogu woń, zaś mirra była częścią świętego oleju służącego do wyświęcania kapłanów.

To wszystko wskazywało na Jezusa jako na króla, który miał zasiąść w Świątyni w Jeruzalemie. Wg Pisma najwyższy akt panowania ma miejsce wtedy gdy Król oddaje swoje życie za ludzi. Pełnia Chrystusa jako Króla objawia się gdy staje On między Wężem, a Oblubienicą, po to aby Swoją Oblubienicę ocalić od śmierci. Jezus nigdy nie był bardziej wyniesiony jako Król niż w sytuacji gdy wisiał na krzyżu umierając ze Swój Lud.

5. Historia mędrców poucza nas, że wobec cudu Narodzenia Pańskiego nie można przejść obojętnie. Mędrcy symbolizują pogańskie narody, które zmierzają do Chrystusa oddać mu serca i pokłon. My jesteśmy częścią owych narodów. Jako chrześcijanie przychodzimy do Chrystusa każdego dnia oraz (jako kościół) każdej niedzieli w Dzień Pański. Podobnie jak Mędrcy – nie przychodzimy z pustymi rękoma. Przychodzimy ofiarując nasze dary: Złoto – którymi są nasze ofiary, Kadzidło - którym są nasze modlitwy opisane w Apokalipsie Jana jako miłe wonności, Mirrę – którymi są nasze bolączki, gorycz i cierpienia.

Nie przychodzimy tylko po to by brać, ale po to by obcować z Chrystusem - brać udział w miłosnym dialogu, w spotkaniu Oblubienicy z Oblubieńcem-Królem.

6. Skąd mędrcy wiedzieli w którą stronę mają podążać? Powiedziała im to gwiazda (Ew. Mateusza 2:1-2). W Starym Testamencie sam Chrystus jest nazywany Gwiazdą Jakuba. Symbol gwiazdy nie był wzięty znikąd, lecz miał swoje korzenie w Starym Testamencie (np. Księga Liczb 24:17).

Bądźmy światłością, jak owa Gwiazda. Wskazujmy bliźnim drogę do Jezusa. Wielu z nich wie, że ktoś taki urodził się gdzieś tam w dalekim Betlejem ponad 2000 lat temu. Jednak nie wiedzą w jaki sposób osobiście do Niego trafić. Zaprowadźmy ich tam, do Jego stóp - by pełni zachwytu i wdzięczności ofiarowali Jemu swoje życie.

Nabożeństwo z katechezą i obiadem

2012-01-04T18:24:00.000+01:00

W najbliższą niedzielę, jak co miesiąc po nabożeństwie będziemy mieli wspólny obiad oraz katechezę dla dorosłych oraz dla dzieci. Serdecznie wszystkich zapraszam! Każdy jest mile widziany.

Początek nabożeństwa godzina 10:00. ul. Grobla IV/8 budynek Szkoły Podstawowej nr 50 na gdańskiej starówce.

"Owczy pęd" czy zawiść, czyli rozważanie o finałach WOŚP

2012-01-04T14:14:00.006+01:00

Początki

8 stycznia będzie miał miejsce jubileuszowy bo XX finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Pamiętam pierwszy finał w 1991 r. i clip (z muzyką Voo Voo) promujący go z brzęczącym grosikiem podnoszonym przez chuchającego na niego mężczyznę. Pamiętam łzy wzruszonego Waltera Chełstowskiego - organizatora festiwali w Jarocinie w latach 80/90 i współpracownika J. Owsiaka oraz jakiś rockowy koncert w klubie „U Szefa” na naszym osiedlu w Gorzowie Wlkp. Dzień wcześniej byliśmy z moim tatą w Szczecinie szukając jakiejś części do naszego pierwszego komputera firmy Schneider (większość chłopaków miała Commodore). Wracaliśmy PKSem. Fajnie było. Takie mam wspomnienia z początków.

"Owczy pęd"

No dobrze. Przejdźmy do rzeczy. Coroczny finał owsiakowej akcji budzi w naszym kraju zazwyczaj dwojakie, skrajne reakcje: euforię oraz sprzeciw. Pierwszą grupę reprezentuje w zasadzie duża część biorących udział w finałach, drugą zaś głównie gorliwi przedstawiciele środowisk konserwatywnych oraz kościoła rzymskokatolickiego.

Jak zazwyczaj w takich sytuacjach powinniśmy zachować zdrowy, biblijny balans. Chrześcijaństwo nie jest bowiem religią ekstremów, zaś Biblia zachęca nas do rozwagi. Problemem zwolenników orkiestrowych serduszek, festynów i „letniej zadymy” w środku zimy jest swego rodzaju „owczy pęd”, który nie pozwala na chwilę zastanowienia i refleksję. Pozwól, że zadam ci przy tej okazji kilka pytań:
- jeśli masz pragnienie niesienia pomocy bliźniemu czy rozeznałeś się w potrzebach tych, którzy są blisko ciebie, a cierpią głód, choroby, niedostatek?
- czy jest to akurat ta akcja, którą spośród wielu innych uznałeś za najodpowiedniejszą dla twoich pieniędzy?
- jakimi motywacjami się kierujesz: ubogiej wdowy czy bogacza z ewangelicznej historii? Może jeszcze innymi?
- czy zainteresowałeś się jaki procent z ofiarowanych przeze ciebie pieniędzy jakimkolwiek instytucjom charytatywnym wędruje na deklarowany cel akcji?
- czy ufasz osobom, organizacji, której powierzasz swoje pieniądze?
- czy zbiórka pieniędzy łączy się z pomocą potrzebującym czy również z ideologicznym przekazem? Jakim? Utożsamiasz się nim?

Osobiście nie mam nic przeciwko wspieraniu charytatywnych działań WOŚP. Pod wieloma względami można okazać wielką wdzięczność za jej działalność. Mimo to Biblia jednak wciąż zachęca do tego aby nasza ofiarność była połączona z rozwagą.

Zawiść

Przeciwieństwem często bezrefleksyjnego „owczego pędu” jest postawa, którą można scharakteryzować w następujący sposób: niewiele robię, ale bardzo chcę i wiele zrobię aby ciebie zniechęcić. Często łączy się to z zawiścią. Jej integralną częścią jest nie tyle chorobliwe pragnienie czegoś co nie należy do nas (to byłaby zazdrość), ile domaganie się tego aby inni daną rzecz utracili.

Czyli: 1. Właściwie to ja chcę to mieć! 2. Chcę by on tego nie miał! Zawiść to smutek z powodu powodzenia innych osób. To smutek z powodu tego, że trawa sąsiada jest bardziej zielona, że jego salon jest większy o 10 metrów, że ludzie dziękują Owsiakowi za jego aktywność, a Orkiestra naprawdę pomaga ludziom, jest za to chwalona, a jej pracownicy mają utrzymanie z części zebranych pieniędzy za włożoną pracę.

List do Rzymian 12:15 mówi abyśmy cieszyli się z cieszącymi i płakali z płaczącymi. Zawiść to odwraca. Mówi: Smuć się gdy inni się radują. Ciesz się gdy inni płaczą. Zawistnik uważa, że jeśli dobrą rzeczą zajmuje się ktoś trzymający odmienny sztandar to należy innych powstrzymywać od uczestnictwa w tego rodzaju pomocy.

Niestety zawistnikami bywają również chrześcijanie. Powód jest oczywiście ideologiczny. Jest nim sprzeciw wobec czegoś co moglibyśmy (uogólniając) nazwać „światopoglądem WOŚP i Jurka Owsiaka”. Wielu wciąż pamięta antyrządowe, niewybredne hasła, które dyrygent orkiestry wykrzykiwał z woodstockowej sceny kilka lat temu (za kadencji innej ekipy). Zresztą nie trzeba wiele szukać by obnażyć ideologiczny i polityczny profil samej Orkiestry. Wystarczy nie tylko posłuchać „kazań” Jurka, ale i spojrzeć na nazwiska zapraszanych na Akademię Sztuk Przepięknych gości, którą podczas Przystanku Woodstock prowadzi „neutralny światopoglądowo” Zbigniew Hołdys. Jeśli do tego dodamy bezpłatną dystrybucję prezerwatyw wśród uczestników festiwalu, czy też stoiska organizacji proaborcyjnej to mamy obraz ukierunkowanego ideowo wydarzenia, na którym chrześcijańscy wykonawcy lub ewangeliści są raczej egzotycznymi gośćmi niż kimś kto wpasowuje się w woodstockowe idee.

Dla środowisk katolickich jest to główny powód bojkotowania finałów WOŚP, zachęcania do wspierania Caritasu i innych akcji charytatywnych organizowanych przez Kościół. Z jednej strony zrozumiałe – jeśli myślimy o zaangażowaniu we własne podwórko i wspieraniu akcji „swoich”. Z drugiej strony mimo wszystko nie zrozumiałe – ponieważ wspieranie „swoich” nie wyklucza niesienia pomocy dla bliźnich poprzez środki i narzędzia ludzi o innych przekonaniach. Czy WOŚP pomaga ludziom? Bez wątpienia! Czy sprzęt WOŚP uratował życie i zdrowie wielu ludzi? Bez dwóch zdań!

Owszem, wielu „orkiestrantów” nie zna osobiście Chrystusa i nie pomagają bliźnim z miłości do Niego. Niektórzy są wręcz bardzo zadeklarowanymi antychrześcijanami. Wielu pomagającym można zarzucić niekonsekwencję, obłudę, robienie z pomocy człowiekowi autoreklamy firm i usług zamiast niesienia bezinteresownej pomocy. To może razić. Jednak niech nie zniechęca do zajmowania odpowiedniej postawy przez nas. Cieszmy się z cieszącymi. Szczególnie jeśli powodem tej radości jest kolejna cyferka dodana do sumy orkiestrowej zbiórki. Denerwuje cię to? Chyba masz problem.

Wszystko albo nic?

Gdybym widział na ulicy leżącego człowieka, reanimowanego przed przedstawiciela Greenpeace proszącego mnie o reakcję, to moja odpowiedź nie będzie zależna od analizy jego motywacji („może robi to dla promocji Greenpeace?”) lub jego światopoglądu („nie mogę się w to włączyć, to nie jest to robione dla chwały Jezusa”).

Działania Orkiestry są najgłośniej krytykowane w Kościele Rzymskokatolickim. Powód jest dość czytelny. Kościół podchodzi do własnych orzeczeń (np. w kwestii etyki) w bardzo rygorystyczny, absolutystyczny i kazuistyczny sposób co często w praktyce oznacza postępowanie wedle zasady: wszystko albo nic. Jeśli Twoja pomoc nie jest w 100% bezinteresowna, jeśli nie wynika z Twojej wiary w Boga, jeśli nie jest to aktywność kościoła, jeśli nie jest to sto procent tego jak wyobrażam sobie charytatywną zbiórkę itp. – to twoją „pomoc” obejdę szerokim łukiem.

Przypomina to pogląd wedle którego przeciwnik zabijania nienarodzonych dzieci nie zagłosuje w referendum znoszącym 80% zabiegów aborcyjnych ponieważ... wciąż pozostanie te 20% uśmiercanych dzieci. On zaś chce ocalić przecież 100% i ani pół procenta mniej nie zważając na biblijne pouczenie na temat metody "krok po kroku" (Wj 23:27-30).

Tymczasem metoda: wszystko albo nic nie tylko, że nie jest biblijna, lecz najczęściej oznacza... nic. Warto się tego nauczyć kiedy ktoś prosi nas o pomoc dla bliźniego nawet jeśli woli oglądać red. Lisa niż red. Pospieszalskiego.

Pomagajmy z głową

Jako chrześcijanie jesteśmy powołani by nieść pomoc i ulgę bliźnim. Finał WOŚP jest jednym z dobrych narzędzi ku temu. Jednak nie jedynym. Warto to wziąć pod uwagę. Pomoc zwykle wiąże się z pewnym wysiłkiem i wyrzeczeniem. Dlatego warto niekiedy rozejrzeć się wokół siebie, poznać potrzeby i możliwości jej niesienia. Może się bowiem okazać, że chcemy ratować świat, przeoczając biedę, nędzę i chorobę tego, który jest całkiem blisko. Zatem z głową, rozsądnie, ochotnie łóżmy na dobrą sprawę, dla dobra człowieka, który jak wiadomo jest kimś więcej niż wyewoluowanym skupiskiem atomów napędzanych procesami chemicznymi w czaszce.

Św. Augustyn: Najwyższa władza Boża nad wolą ludzką

2012-01-04T10:57:00.001+01:00

Zdaje mi się, że dosyć już rozprawiałem przeciw gwałtowanie zwalczającym łaskę Bożą. Łaska Boża nie znosi woli ludzkiej lecz, lecz ze złej przemienia ją w dobrą, a dobrej dopomaga. W mej rozprawie posługiwałem się nie tyle moimi słowami, ile najważniejszymi świadectwami prawdy biblijnej. Dokładne zbadanie Pisma Św. ukazuje, że Bóg nie tylko przemienia wolę ludzką ze złej w dobrą: nie tylko kieruje wolę, która dzięki Niemu stała się dobra, do dobrych czynów i do żywota wiecznego; co więcej, według nauki Pisma Św. władztwo Boże tak dalece ogarnia wolę zachowującą stanowisko stworzenia , że skłania ją dokąd zechce i kiedy zechce, czy to by świadczyć jednym dobrodziejstwo, a drugim wymierzać karę - jak Bóg osądzi swym najtajniejszym, ale i najsprawiedliwszym sądem. Niektóre bowiem grzechy są karą za inne grzechy, co zdarza się u ludzi, których Apostoła nazywa "naczyniami gniewu, stworzonymi na zgubę (Rzym 9:22). Sprawdza się to w zatwardziałości faraona, która miała według Pisma Św. okazać w nim moc Bożą (por. Wj 7:3; 10:1). Podobnie zdarzyło się w czasie ucieczki Żydów przez wrogami u wrót miasta Hai, kiedy bojaźń przepełniająca ich serce spowodowała ucieczkę: w ten to sposób ponieśli karę za swój grzech. Dlatego powiedział Pan do Jozuego, syna Nuna: "I nie będą się mogli ostać synowie Izraela przed obliczem nieprzyjaciół swoich (Joz 7:12). Co znaczy: "I nie będą mogli się ostać?" Dlaczego nie mogli się ostać mocą wolnej woli, lecz uciekli z powodu przejmującego ją strachu? Dlatego, że Pan włada wolą ludzi; a w gniewie swym tych, których zechce, napełnia strachem.

Czyż wrogowie Izraela nie walczyli z własnej woli przeciwko ludowi Bożemu, któremu przewodził Jozue, syn Nuna? A jednak mówi Pismo: "Pan wzmocnił ich serca, aby wyruszył na wojnę przeciw Izraelowi i zaznali zniszczenia (Joz 11:20). Czyż bowiem z własnej woli zły człowiek, syn Jeminiego, przeklinał króla Dawida? A jednak co mówi Dawid obrońcy swemu, który chciał uderzyć syna Jeminiego, miotającego przekleństwa? "Cóż mnie i wam synowie Sarwi? Dajcie mu spokój aby złorzeczył, ponieważ Pan kazał mu złorzeczyć Dawidowi,. A któż mu powie: Czemuś tak uczynił? (2 Sm 16:10). Następnie Pismo Św. zaczynając jak gdyby od czegoś innego powtarza całą myśl króla: "I rzekł Dawid Abisajowi i wszytkom sługom swoim: Oto syn mój, który wyszedł z żywota mego, szuka duszy mojej, a teraz syn Jeminiego czyni to samo. Pozwólcie mu, niech złorzeczy, ponieważ powiedział mu Pan, aby widział Pan uniżenie moje i wynagrodził dobrami dzisiejsze jego złorzeczenie (2 Sm 16:11-12). Jakiż mędrzec pojmie słowami, którymi Pan polecił synowi Jeminiego złorzeczyć Dawidowi? Słowa Boże nie wyrażały rozkazu, którego spełnienie byłoby chwalebnym posłuszeństwem. Pan - według opowiadania Pisma Św. "rzekł mu"; to znaczy, że sprawiedliwym i tajemniczym wyrokiem skłonił wolę tego złego z powodu swej winy człowieka do wymienionego grzechu. Gdyby posłuchał rozkazu, byłby godzien raczej pochwały niż kary, jaka następnie, jak wiemy, za ten grzech na niego spadła. Pismo Św. nie przemilcza przyczyny, dla której Pan polecił synowi Jeminiego przeklinać Dawida. Bóg pokierował jego złym sercem, czy też pozwolił temu sercu skłonić się do grzechu "aby widział Pan uniżenie moje i wynagrodził dobrami dzisiejsze jego złorzeczenie".

Oto dowód, że Bóg posługuje się sercami ludzi złych na chwałę i pożytek dobrych; tak jak posłużył się Judaszem, zdrajcą Chrystusa; tak posłużył się Żydami krzyżującymi Chrystusa. A ileż dóbr udzielił przez to ludom, które miały uwierzyć? Bóg posługuje się nawet najgorszym diabłem, ale w sposób najdoskonalszy, aby wyćwiczyć, aby wypróbować wiarę i pobożność dobrych. Oczywiście tej próby nie potrzebuje On, który z góry zna wszystko; ale my, dla których niezbędne jest takie Boże postępowanie. Czyż Absalom nie z własnej woli wybrał szkodliwą dla siebie radę? O to modlił się Dawid, ojciec jego, a Pan wysłuchał modłów Dawidowych i z tego powodu Absalom tak postąpił. Dlatego też Pismo mówi: "Pan postanowił udaremnić dobrą radę Achitofela, aby przywiódł Pan na Absaloma wszystko zło" (2 Sm 17:14). Z tego względu Pismo Św. nazywa tą radę dobrą, że była doraźnie pożyteczna dla sprawy Absaloma. Rada Achitofela popierała Absaloma przeciw jego ojcu, Dawidowi, przeciw któremu Absalom wystąpił, aby go zniszczyć. Plan by się powiódł, gdyby Pan nie udaremnił rady Achitofela; wszakże Pan skłonił Absaloma, aby tę radę odrzucił, a wybrał inny plan, dla siebie niekorzystny.

Powyższy tekst jest fragmentem dzieła Św. Augustyna "Traktaty o łasce", przełożył i oprac. Ks. Wacław Eborowicz, Poznań 1971. Akapit pt. Najwyższa władza Boża nad wolą ludzką

Dlaczego sceptyk chce być misjonarzem?

2012-01-03T19:09:00.001+01:00

"Niewiary, tak jak wiary, trzeba się nauczyć. To pewna umiejętność. Ciekawe jest jednak to, że wyznawcy sceptycyzmu, w starożytności i współcześnie, bardzo często sami uprawiali prozelityzm. Czytając ich dzieła, niejednokrotnie chciałem zapytać: "Dlaczego to dla was takie ważne?" Ich sceptycyzm nie potrafi udzielić odpowiedzi na to pytanie. Ja również nie potrafię jej znaleźć."

Mark Lilla

Regulamin bloga

2012-01-03T12:04:00.004+01:00

O blogu:

Blog, który czytasz nosi tytuł „Żyjąc wiarą w REALNYM świecie”. Oznacza to, że chcę na nim dzielić się możliwie wszechstronnym spojrzeniem (na ile mnie stać) na świat z perspektywy człowieka wierzącego, chrześcijanina, protestanta. Nie chcę by wiara kojarzyła Tobie się z odizolowaniem, separacją, odcięciem się od świata i zaszufladkowaniem jej w pudełeczku pod nazwą „religia”, ew. „kościół”. Jeśli jest to Twoje pragnienie, bądź przekonanie to na tym blogu znajdziesz przeciwne spojrzenie i argumenty. Wiara to kompleksowe spojrzenie na rzeczywistość, to dostrzeganie (za Biblią), że każda sfera naszego życia nie wymyka się spod panowania Chrystusa i Jemu powinna być poddana. Oznacza to, że nie istnieje żadna sfera rzeczywistości, która byłaby neutralna, istniejąca niezależnie od Boga, sama z siebie. Dlatego moje wpisy dotyczą zarówno teologii, biblistyki, jak i takich dziedzin jak edukacja, polityka, nauka, seksualność, rodzina, ekonomia, etyka, sztuka, prawo itd. Jednocześnie przeplatam te rzeczy wpisami o moich osobistych zainteresowaniach, fascynacjach by nadać blogowi bardziej osobisty charakter.

Regulamin bloga:

1. Drogi Czytelniku! Aby komentować wpisy na moim blogu nie musisz być zalogowany. Jednak nie nadużywaj tej swobody. Raczej doceń ją i korzystaj w kulturalny sposób. Pamiętaj, że na tym blogu jesteś gościem. Proszę abyś podpisywał swoje komentarze stałym nickiem. To pozwoli zachować przejrzystość dyskusji. Czytanie postów kilku anonimowych autorów bardzo utrudnia komunikację. Nie jest to trudna rzecz, a z całą pewnością pozwoli Ci zachować anonimowość (jeśli jej sobie życzysz).

2. Daję Ci tutaj swobodę wypowiedzi dlatego opinie odmienne od moich są jak najbardziej mile widziane. Nie wolno Ci jednak obrażać innych dyskutantów oraz autora bloga. Jeśli się z czymś zgadzasz – oczywiście również pisz o tym. To bardzo zachęca.

3. Jako gość nie zaśmiecaj tego miejsca. Proszę do komentarzy nie wrzucać żadnych spamów, wulagryzmów. Wszystkie te rzeczy będą kasowane. Sorry, Winnetou.

4. Zastrzegam sobie prawo do kasowania komentarzy nie na temat. Żadnych wpisów (oraz linków) o predestynacji pod postami na temat feminizmu. Żadnych uwag o sabacie i adwentyzmie pod postami o nauce. Za brak przestrzegania zasad z pkt 1-4 będzie wprowadzona konieczność logowania się, zaś w ostateczności moderowania przez mnie komentarzy przed ich zamieszczeniem. Tego jednak nie chcę. Mam nadzieję, że Ty również.

6. Twój komentarz lub pytanie pod jakimkolwiek wpisem nie oznacza, że Ci odpowiem. Moja aktywność na blogu łączy się z poświęceniem czasu na jego prowadzenie, a jest on (jak to w życiu bywa) ograniczony. Blog zaś jest skierowany przede wszystkim do osób czytających. Sorry, Winnetou.

7. Dziękuję za:
- Wasze regularne odwiedziny na blogu
- Wszelkie rzeczowe, konstruktywne komentarze dzięki którym również blog „żyje” i chętnie do niego wracacie
- Informacje zwrotne z Waszej strony i ciepłe słowa lub konstruktywną krytykę nt. treści tu zamieszczanych
- Każdą modlitwę o mnie i moją służbę
- Wszelkie dobrowolne ofiary jako wyraz Waszej wdzięczność za zachętę, którą tu otrzymujecie

8. UWAGA! Uprzejmie proszę o nie komentowanie tego wpisu. Zapraszam do zamieszczania rzeczowych, tematycznych komentarzy pod poszczególnymi wątkami szanując zasady panujące w domu, który chcielibyście odwiedzić.

Paradoks XX wieku

2012-01-03T10:08:00.002+01:00

" XX wiek zrodził jeden z największych i najbardziej niepokojących paradoksów historii ludzkości: największej nietolerancji i przemocy w ubiegłym stuleciu dopuszczali się ci, którzy wierzyli, że to religia jest źródłem nietolerancji i przemocy".

Alister McGrath, The Twilight of Atheism: The Rise and Fall od Disbelief in the Modern World

Nierządnica Rachab i krew baranka

2012-01-03T10:05:00.000+01:00

Pamiętacie historię ocalenia nierządnicy Rachab podczas oblężenia Jerycha? Podane przez zwiadowców wskazówki sugerują, że miała przywiązać czerwony sznur do wejścia/wyjścia jej domu (tj. okna) i trzymać całą swoją rodzinę wewnątrz domu (Joz. 2:18-19). Czy coś Wam to przypomina?

Powinno, jeśli pamiętamy warunki postawione przed Paschą. Odrzwia domu miały być pomazane krwią, a cała rodzina miała pozostawać w domu tej nocy, kiedy anioł śmierci siał spustoszenie w ziemi egipskiej (por. 2Mj. 12:22-23). Ocalenie Rachab i jej rodziny nosi te same cechy, co ocalenie pierworodnych podczas Paschy w Egipcie.

Tim Gallant napisał: „Związek pomiędzy zachowaniem pierworodnych podczas Paschy w Egipcie, a wybawieniem Rachab podczas oblężenia Jerycha, pozwala zadać poprawne interpretacyjne pytania, jak np.: Czy jest jakiś związek między czerwonym sznurem, a krwią baranka paschalnego? Dlaczego podkreślony jest fakt, iż ów sznur miał być przymocowany do miejsca, przez które szpiedzy wyszli z domu? Analogia sprawia, że anioł zagłady z Egiptu zamienia się w oddziały Izraela pod wodzą Jozuego. Czy ma to jakieś znaczenie? Zważywszy na związek Paschy i śmierci Chrystusa można zadać pytanie: W jaki sposób ocalenie Rachab i jej rodziny zapowiada dzieło Chrystusa? Przykłady można mnożyć.”

Tam gdzie kończy się twoja wolność

2012-01-02T11:42:00.000+01:00

Często przywoływana przez relatywistów ich życiowa zasada brzmi "twoja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się moja".
To bardzo ciekawe stwierdzenie biorąc pod uwagę, że:
- jest zupełnie niekompatybilne z założeniami relatywisty
- jest ono bardzo jednoznacznym i stanowczym sformułowaniem zasady, którą relatywista traktuje jako uniwersalną i absolutną! Chce objąć nią nie tylko własne postępowanie, ale także zachowanie każdego człowieka!
- wielu relatywistów traktuje ją bardzo wybiórczo. Przykład: aborcja. Wielu zwolenników powyższego motto nie tylko nie zamierza uszanować prawa do życia i wolności nienarodzonych dzieci lecz w imię "własnej wolności" twierdzą, że mają prawo odebrać życie komu tylko mają ochotę. Większość z relatywistów nie ma ochoty odbierać życia ludziom narodzonym. Celem ich ataków są zawsze ci najbardziej bezbronni i najmniejsi ludzie.

Oczekujmy pociechy

2012-01-02T11:33:00.000+01:00

(25) A był wtedy w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon; człowiek ten był sprawiedliwy i bogobojny i oczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty był nad nim. - Ew. Łukasza 2:25

Symeon był sprawiedliwym i bogobojnym człowiekiem, który oczekiwał pociechy Izraela. Pamiętajmy, że sytuacja Izraela w tamtym czasie była dramatyczna: brak niepodległości, okrutny Herod, legalistyczni przywódcy i ich naśladowcy, od 400 lat żadnego proroka Bożego...

Mimo tego pośrodku ciemności, degradacji politycznej, duchowej wciąż są ludzie, którzy oczekują Bożej pociechy dla Jego Ludu. Mimo tragicznego stanu religijnego Izraela, a także politycznego (Rzym okupował Izrael) Symeon traktował poważnie stare proroctwa. Znał je oraz wierzył Bożej prawdomówności. Oczekiwał zmiany, wiara kazała mu patrzeć z nadzieją w przyszłość.

Nauczmy się żyć z większą nadzieją, nauczmy się widzieć świat oczami wiary. Gdy Europa zachłystuje się materializmem, socjalistycznymi mrzonkami, marzeniami o imperializmie, gdzie chrześcijaństwo jest w odwrocie, gdzie daje się przyzwolenie na niemoralność i grzech w "imię wolności" - musimy uczyć się żyć wiarą i nadzieją, które nie klękają przed takimi rzeczami jak „opinia większości”, „nowoczesna demokracja”, „nowoczesna Europa”. Oczekujmy pociechy w obliczu trudnych sytuacji oraz kultury, która pod wieloma względami przestała być chrześcijańska.

Czego wam życzę?

2011-12-31T12:28:00.000+01:00

Wszystkim czytelnikom życzę udanego Nowego Roku, zachęty oraz inspiracji płynącej z tego bloga, miłości bliźniego w komentowaniu postów. Życzę również pomyślności w życiu osobistym, zawodowym, wytrwałości w obliczu kryzysu i pomysłów narodowych oraz europejskich socjalistów :)

Św. Augustyn o predestynacji cz.1.

2011-12-30T13:51:00.000+01:00

Dziś zamieszczam pierwszą część cytatów autorstwa Św. Augustyna nt. łaski, wybrania, ludzkiej woli, przeznaczenia z książki "Traktaty o łasce". Jeśli ktoś miałby wątpliwości gdzie należy szukać pierwszych obszernych opracowań w historii kościoła na temat predestynacji, to biskup Hippony jest dobrym tropem :)

Źródło cytatów: Św. Augustyn, Traktaty o łasce, przełożył i oprac. Ks. Wacław Eborowicz, Poznań 1971. (pochyły tekst - mój).

"Zatem, że nie powinniśmy wiary przypisywać ludzkiej woli, którą tak wychwalają nasi przeciwnicy; ani uprzednim zasługom, bo wiara jest początkiem wszelkich zasług. Uznawajmy w niej czysty dar Boży, kiedy myślimy o łasce prawdziwej, to jest niezależnej od naszych zasług, ponieważ jak czytamy w tymże Liście do Rzymian: "Każdemu Bóg przydzielił dar wiary" (Rzym 12:3). (s.58)

"Nie wszyscy bowiem słuchający Słowa Bożego mają wiarę, ale ci, którym Bóg użycza tego daru; podobnie jak nie wszystkie rośliny, które się sadzi i podlewa, kiełkują, ale te, którym Bóg daje wzrost. Dlaczego jeden wierzy, a drugi nie wierzy choć obaj usłyszeli to samo i widzieli ten sam cud? Odpowiedź ukrywa się w "głębokości bogactw, mądrości i umiejętności" Tego, którego "niepojęte są sądy" (Rz 11:32), u którego nie ma niesprawiedliwości i który "uliluje się nad kim chce, a kogo chce w zatwardziałości pozostawia". (s.59)

"Z takiego mniemania bowiem można by wywnioskować, iż Bóg nie udziela przyszłym wierzącym daru wiary, a jedynie dobrą wolę tym, którzy mają uwierzyć. Aby więc uniemożliwić takie rozumienie słów Pańskich Jan dodaje zaraz następujące słowa: "I mówi: Dlatego powiedziałem, że nikt nie może przyjść do mnie jeśliby mu nie było dane od Ojca mego (Jn 6,65-66).

"Szukamy przyczyny zatwardziałości i znajdujemy ją: potępienie spadło wskutek grzechu na całą masę. Bóg nie powoduje zatwardziałości (grzeszników) czyniąc ich złymi, ale nie okazując im miłosierdzia. Ci, którym nie okazuje miłosierdzia, nie są jego godni i nie zasługują na nie; raczej zasługują na odmowę miłosierdzia. Szukamy bez skutku zasługi wyjednującej miłosierdzie. Nie ma takiej, bo łaska przestałaby być łaską, gdyby zamiast być darem, stała się nagrodą za zasługi" (s.60)

"Jeżeli wiara należy tylko do dziedziny wolnej woli i nie jest darem Bożym, to dlaczego na modlitwie prosimy o wiarę dla tych, którzy nie chcą uwierzyć? Nasze zabiegi byłyby bezskuteczne, gdybyśmy nie byli słusznie przekonani, że wszechmoc Boża może do wiary skłonić nawet przewrotną i przeciwną wierze wolę" (s.130)

"Nie są wyłączeni z masy potępienia wszyscy potomkowie Adama: idą na zatracenie ci, którzy nie słyszeli Ewangelii, i ci, którzy po jej usłyszeniu stali się lepsi, ale nie otrzymali wytrwania. Identyczne jest położenie tych, którzy usłyszawszy Ewangelię nie chcieli jednak przyjść do Chrystusa, to znaczy w Niego uwierzyć, skoro On sam powiedział: "Nikt nie może w Niego uwierzyć, jeśliby mu nie było dane od Ojca (Jn 6.65)" (s.177).

"Wszyscy bowiem wybrani bez wątpienia są także i powołani, ale nie odwrotnie. Ci bowiem są wybrani, którzy jak często przypominaliśmy, zostali powołani według obietnicy, przewidziani i przeznaczeni. Gdyby z nich ktoś zginął, to Bóg myliłby się. Skoro jednak Bóg nie może się mylić, nikt z nich nie zginie. Gdyby ktoś z nich zginął, to ułomność człowieka pokonałaby Boga. A że nic nie może pokonać Boga, przeto nikt z nich nie zginie. Przeznaczeniem bowiem wybranych jest królowanie z Chrystusem, a nie - tak jak to miało miejsce w stosunku do Judasza - samo tylko wybranie do dzieła, do którego się nadawał. (s.178)

"Niewątpliwie należy się dziwić, i to bardzo dziwić, że Bóg pewnym synom swoim, których odrodził w Chrystusie, których obdarzył wiarą, nadzieją i miłością, nie daje wytrwałości; podczas gdy innym odpuszcza wielkie zbrodnie i przez łaskę czyni ich dziećmi swoimi. Kogo to nie dziwi? Kto nie zdumiewa się nad tym? (s.181)

Magia Świąt, magia Wieczerzy

2011-12-29T14:14:00.000+01:00

Boże Narodzenie to niezwykły czas, niezwykły okres. Może m.in. dlatego, że przeżywamy go jedynie kilka dni w roku i z początkiem grudnia niecierpliwie wyczekujemy. Magia Świąt łączy się z okresem zimowym oraz przełomu roku. Mimo przywiązania do nich zapewne nie chcielibyśmy aby Święta były obchodzone np. 4 razy w roku na wiosnę, lato, jesień i zimę. Wyjątkiem są zapewne dzieci.

Wieczerza Pańska jest również czymś niezwykłym mimo iż spożywamy ją co tydzień. Co więcej: powinniśmy ją spożywać co tydzień. I ta cotygodniowa częstotliwość w niczym nie niszczy jej wyjątkowości. Wręcz przeciwnie. Chcemy obcować z tą niezwykłością regularnie i otrzymywać umocnienie z rąk Chrystusa.

Dzisiejsza Niedziela jest więc szczególnym dniem nie tylko ze względu na Święta, ale i komunię, którą mamy co tydzień. Ona przypomina nam o tym co uczynił Wcielony Bóg. Przypomina nam, że narodzone dziecię Jezus nie jest pozostało noworodkiem. Jezus był małym dziecięciem w pewnym okresie swojego życia i ten okres dziś wspominamy. Jednak stał się dzieckiem w konkretnym CELU – Mt 1:21.

Jezus przyszedł na świat by uratować swój lud. Czy należysz do niego? Czy udałeś się wraz z pasterzami do Betlejem? Czy wolisz pozostać w ciemnym polu i mimo zawołania aniołów: Pójdźcie! Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś - udaj się do Chrystusa po życie, przebaczenie i radość. Jeśli Mu zaufałeś udawaj się do Niego na audiencję każdego dnia. On nie odrzuci precz nikogo kto przyjdzie do Niego ze szczerą wiarą!

Judasz, papieże i protestanci

2011-12-28T14:49:00.000+01:00

Pewien protestant sprowokował mnie do sformułowania kilku myśli na temat jedności i ciągłości Ludu Bożego. Powodem był fakt, że mocno oburzył się na moje stwierdzenie, w którym wskazałem na papieży i teologów katolickich sprzed reformacji jako na "ojców wiary" każdego z protestantów. Oczywiście dla wrażliwych, ortodoksyjnych "protestanckich" uszu było to nie do przyjęcia! Brudny Rzym i mój nieskazitelny kościół istniejący od dwóch tysięcy lat mają wspólną historię?! Moderatorze - gdzie jesteś?! Na co potrzeba nam jeszcze świadków? Wszak słyszeliście bluźnierstwo!

Śpieszę jednak na pomoc strwożonym sercom. Mówiąc o "ojcach" wiary mam na myśli to o czym pisał apostoł Paweł nazywając "ojcami naszymi" niewiernych Izraelitów, którzy nie weszli do Ziemi Obiecanej z powodu nieposłuszeństwa (1 Koryntian 10:1-6). Pawle, Pawle, czy aby nie zagalopowałeś się za daleko? Noe, Abraham, Józef, Mojżesz, Dawid - to byśmy jeszcze zrozumieli, ale ci nieposłuszni Izraelici, którzy tęsknili za egipskim minimum socjalnym...; ci czciciele Złotego Cielca i poplecznicy buntu Koracha..?! Oni naszymi "ojcami"?! W naszej historii nie ma takich rzeczy!

Rozpoznanie faktu, że w historii mojego i twojego kościoła znajdują się tacy ludzie jak Absalom, Achab, Korach, Judasz, Czarnoksiężnik Szymon, Bonifacy VIII, Leon X czy Pius IV nie oznacza akceptacji ich niemoralności i odstępstwa. Oznacza natomiast dostrzeżenie, że jego (kościoła) korzenie sięgają czasów sprzed XVI wieku, a nawet przed pojawieniem się Jana Husa (co może jawić się wielu protestantom jako bardzo szokujące). Opis odstępstwa króla Achaba, zdrady Judasza to część historii kościoła, a nie wydarzeń dziejących się poza nim, wśród pogan. Polemika Augustyna z Pelagiuszem (IV wiek), ustalenia Soboru w Chalcedonie (V wiek), opis schizmy w 1054 roku to część historii kościoła, nie zaś czcicieli obcych bóstw.

Ów kościół jest społecznością Ludu Odkupionego, którego częścią byli również odstępcy oraz ci, którzy nie wytrwali w wierze. Uświadomienie tego faktu powinno nas chronić przed zupełnie niebiblijnym myśleniem, że prawda po wiekach ciemności przychodzi "wraz z nami", zaś kościół po tajemniczym zniknięciu w czasach Konstantyna Wielkiego (lub wcześniej) spadł na nowo z nieba w czasach Wycliffa, Husa lub Lutra. Brzmi niedorzecznie i zabawnie, prawda? Teraz jednak czas na kubeł (bardzo) zimnej wody: wiecie, że niektórzy protestanci w TO wierzą?!

Acha, tzw. "świadkowie Jehowy" również. Tyle, że u nich każde z powyższych nazwisk zastąpcie innym: Charles Taze Russel. To jednak tylko potęguje stopień niedorzeczności i niebiblijności myślenia, że kościół Jezusa pojawił się po kilkunastu wiekach od czasów apostołów w postaci takiej czy innej grupy odnowieniowo-reformatorskiej (a w przypadku świadków J. - odstępczej).

Głupi świerszcz

2011-12-27T12:10:00.001+01:00

Pismo Święte poucza, że głupiec nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji swoich decyzji, swojej głupoty. Nie jest zdolny do refleksji wykraczającej poza dzień dzisiejszy. Lekceważy Bożą mądrość.

Pouczająca jest tu bajka o świerszczu i mrówkach. Mrówki pracowały w lato, zaś świerszcz drwił z nich i jedną część lata prześpiewał, a drugą przetańczył. Kiedy przyszła zima przyszedł do mrówek z prośbą o pożywienie. To postawa głupca, który czuje się pewny tak długo jak czuje ciepło na sobie. Nie myśli o tym, że lato się skończy i nie zadaje pytania: czy jest przygotowany na zimę. Głupiec czuje się bardzo pewny DZIŚ i to mu wystarczy. Nie tylko nie chce wiedzieć jaka jest rzeczywistość, że po lecie przychodzi jesień, ale nawet jeśli to wie – to nic nie robi. Jest leniwy.

Mądrość i głupota prowadzą do jednego z dwóch rezultatów: Prz 3:35 - Mądrzy dziedziczą chwałę, lecz głupcy są okryci hańbą.

Świerszcz był okryty hańbą ponieważ zlekceważył mądrość. Może inni by pomyśleli, że właściwie trzeba mu pomóc, że nie ma co wnikać w powody jego niedostatku. Mądrość jednak kiwa palcem w stronę takich świerszczy i mówi: postąpiłeś głupio dlatego teraz wyciągasz do mnie ręce. Wyciągnij jednak wnioski ze swojej głupoty bo jeśli nie to będziesz cierpiał nie tylko przez jedną zimę.

Głupiec nie wyciąga żadnych wniosków. Słodko jest być leniem. Jednak nie tylko jest leniem. Głupiec jest bardzo zakłamany. Widząc innych, którzy otoczeni są chwałą myśli: czemu nie ja? Czemu ja tego nie mam? Przyczyna jest prosta: ponieważ nie zabiegał o mądrość, lekceważył ją. Nie kierował się jej pouczeniem. Wybrał głupotę własnego serca. I zbiera najzwyczajniej owoce swojej głupoty. Sądzi, że dziedziczenie chwały jest sprawą odpowiedniej samopromocji, pijaru, lansu. Podczas gdy jest to rzecz, która wiąże się z Bożym błogosławieństwem wskutek wierności, pracowitości, wytrwałości.

Mądry dziedziczy chwałę bo polegał na Bogu nie w jakiś mglisty sposób mówiąc Chwała Panu kilka razy dziennie. Mądry jest wierny: w służbie, w ofiarności, w studiowaniu Bożego Słowa w pokorze i samouniżeniu.

Bóg przychodzi i "miesza"

2011-12-23T12:55:00.002+01:00

Lubię to coroczne zamieszanie wokół Bożego Narodzenia! Ono miało miejsce również 2 tysiące lat temu. Niektórym nie w smak było, że urodził się ktoś uważany na Króla. Dziś natomiast nie w smak niektórym jest to, że mamy w kalendarzu Jego urodziny i za głośno, za tłumnie, za obficie je obchodzimy. Chcieliby złoto kadzidło i mirrę zastąpić "symbolicznym" podarkiem "z serca", pogańskich mędrców (reprezentujących narody) zastąpić "Jezusem w sercu", pasterzy udających się do Betlejem - samotną kontemplacją, zaś mnóstwo wojsk niebieskich chwalących Boga - świętym spokojem, ciszą. Och, jak lubię to "zamieszanie"! W końcu Bóg przyszedł na świat! Alleluja!!!

Radosnych Urodzin Króla!

2011-12-23T12:11:00.000+01:00

Brzydkie kaczątko (opowieść wigilijna nie tylko dla dzieci)

2011-12-23T11:54:00.000+01:00

Dziś podzielę się z Wami rozważaniem Andrzeja Polaszka - pastora naszego kościoła w Poznaniu.

Każda dobra i prawdziwa opowieść mówi o Chrystusie. W każdej mądrej i pięknej baśni możemy go odnaleźć. On jest dzielnym Rycerzem, który pokonuje smoka (Szatana), uwalnia Piękną (Kościół) i zdobywa jej serce, a w nagrodę zasiada na tronie. On jest również … Brzydkim Kaczątkiem.

Brzydkie Kaczątko od samego początku było tym, kim było. Łabędziem. Królewskim ptakiem, budzącym podziw i respekt dalszych krewniaków. Pojawiło się w niecodziennym otoczeniu, w postaci niedojrzałej, a przez to pozbawionej zewnętrznych atrybutów królewskiego majestatu. Niemniej jednak, do królewskiego rodu należało od samego początku. Co ciekawe, wyglądało dokładnie tak, jak powinno było wyglądać biorąc pod uwagę czas, swój młody wiek. Jedynie ignorancja otoczenia spowodowała, iż wyglądając jak młody łabędź zostało uznane za wyjątkowo brzydkie kaczątko. Nierozpoznane, a w konsekwencji odrzucone, odchodzi. Ale kiedy powraca nikt nie może już zaprzeczyć, że to królewski ptak. Jego splendor i majestat stają się jawne dla największych nawet ignorantów i niedowiarków.

Chrystus pojawił się na tym świecie dokładnie w taki sposób, jak to zapowiedzieli prorocy. W oczach ludzi nie wyglądał jednak na Króla. Nierozpoznany, a w konsekwencji odrzucony. Nie dlatego, że był nierozpoznawalny. Wszystko odbyło się przecież dokładnie tak, jak miało się odbyć. Jedynie ignorancja otoczenia, oczy i serca zamknięte na Boże Słowo, spowodowały, że młody Król nie został uznany za Króla. Nadejdzie jednak dzień, w którym Jego panowanie objawi się w taki sposób, że nikt, największy nawet sceptyk i szyderca nie zaprzeczy, że Jezus Chrystus jest Królem królów i Panem panów.

Posłuchaj wczorajszej audycji

2011-12-22T13:26:00.000+01:00

TUTAJ (po tekstem red. Włodka Raszkiewicza) można odsłuchać wczorajszej audycji z Radia Gdańsk (z moim udziałem) na temat świątecznej akcji SwietaBezSzopki.pl

Nie bądź głupi

2011-12-22T13:22:00.000+01:00

Mądrość wg Pisma Św. rozpoczyna się od bojaźni Bożej.

Przypowieści Salomona 1:7 - "Bojaźń Pana jest początkiem poznania; głupcy gardzą mądrością i karnością" oraz 9:10 - "Początkiem mądrości jest bojaźń Pana, a poznanie Świętego - to rozum"

Mądrość wg Pisma Św. to umiejętność odróżniania dobra od zła i wybieranie tego pierwszego. Jest więc ona powiązana ze znajmością Boga i bojaźnią przed Nim. Głupcy gardzą Bogiem. Sądzą, że nie potrzebują Jego mądrości, utrzymania, błogosławieństwa, przebaczenia, łaski. Głupiec sądzi, że jest samowystarczalny. Dlatego Psalmista w Ps 14 mówi: Głupi rzekł w sercu swoim: nie ma Boga. Nie zaś: nie wiem co jest stolicą Islandii. Wielu mądrych nie wie co jest stolicą Islandii ponieważ Biblii mądrość i głupota są kategoriami moralnymi.

(6) Gdy wyglądałem oknem mojego domu i patrzyłem przez kratę, (7) zobaczyłem wśród prostaczków i zauważyłem wśród chłopców nierozumnego młodzieńca, (8) który szedł ulicą blisko jej narożnika i zboczył na drogę ku jej domowi (9) o zmierzchu, pod wieczór, z nastaniem nocy i mroku.(Przypowieści Salomona 7:4-9)

Biblia nazywa młodzieńca nierozumnym mimo iż mógł mieć całkiem wysoki IQ. Jest jednak nierozumny ponieważ podąża na zniszczenie własnej duszy igrając z seksualną pokusą i dając się jej schwytać. Jeśli oglądasz pornografię Biblia mówi, że nie tylko niszczysz swoją wolę i duszę, ale i mówi, że jesteś głupi. Jeśli opuszczasz niedzielne nabożeństwa to nie tylko unikasz spotkania z Bogiem i Jego rodziną, ale i jesteś głupi opuszczając miejsce, w którym powinieneś być w niedzielny poranek. Jeśli nie zważasz na nauczanie Pisma w dziedzinie zarządzania pieniędzmi, używek, życia rodzinnego to jesteś głupi. Dlaczego? Dlatego, że niszczysz swoje życie, a w przypadku grzechu niszczysz swoją wieczność.

W kontraście do tego mądry jest pokorny i ucieka od zła: Mądry się boi, od złego ucieka, a głupi się unosi, czuje się pewnym (Przypowieści Salomona 14:16). Głupiec zaś nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji swoich decyzji, swojej głupoty. Nie jest zdolny do refleksji wykraczającej poza dzień dzisiejszy. Jutro, za rok, wieczność nie istnieją dla niego, lekceważy Bożą mądrość.

Bo kto mnie znalazł, znalazł życie i zyskał łaskę u Pana. Lecz kto mnie pomija, zadaje gwałt własnej duszy: Wszyscy, którzy mnie nienawidzą, miłują śmierć (Przypowieści Salomona 8:35).

Dziś będę w Radio Gdańsk

2011-12-21T11:35:00.000+01:00

Dziś o godzinie 21 w Radio Gdańsk będzie wyemitowana audycja z moim udziałem na temat świątecznej akcji SwietaBezSzopki.pl Prowadzącym audycję jest red. Włodek Raszkiewicz.

Będzie ją można odsłuchać na stronie Radia.

Zapraszam.

Masz wroga w sobie

2011-12-20T11:34:00.000+01:00

Żyjemy w kulturze, która nienawidzi obiektywizmu. Różne współczesne autorytety w dziedzinie muzyki, pop-kultury, filmu głoszą hasła, że prawdę musimy odnaleźć wewnątrz siebie samych, musisz wierzyć w siebie samego. Niech twoje serce cię prowadzi. Idź za głosem serca. Ty sam stanowisz przecież o tym co jest dobre dla ciebie. Każdy w sercu ma zapisane dobro i niech to ono prowadzi każdego z nas.

Biblia jednak naucza: Kto ufa własnemu sercu, ten jest głupi; kto mądrze postępuje, jest bezpieczny. (Przypowieści Salomona 28:26)

To oznacza, że powinniśmy umieć kontrolować samych siebie, nie zaś wyrażać własne myśli, emocje kiedy tylko nadarzy się okazja. Pismo przestrzega nas przed myśleniem: „Noszę tą myśl w sercu od dawna. Musi być dobra. Musi być więc od Boga.”

Pismo mówi coś przeciwnego. Biblia poucza, że musimy rozpoznać, że mamy wroga nie tylko na zewnątrz i jest nim szatan, ale mamy wroga w sobie i jest nim nasze serce, które często zwodzi nas na manowce. Grzech zepsuł nasze emocje, intelekt, wolę i nie możemy polegać na sobie.Dlatego Pismo mówi abyśmy szukali mądrości. I co więcej – abyśmy szukali jej POZA sobą.

To już jest koniec, nie ma już nic...

2011-12-20T11:18:00.001+01:00

Histeryczny płacz mieszkańców Korei Północnej po śmierci Kim Jong Una.

Komunia i Boże Narodzenie

2011-12-19T12:20:00.000+01:00

Już za kilka dni będziemy cieszyli się nadejściem najbardziej znanych i hucznych Świąt tylko kościoła, ale także w naszej kulturze – Świąt Narodzenia Pańskiego. Możemy narzekać na to, że wielu ludzi nie rozumie znaczenia tych Świąt albo, że przykładają do nich zupełnie inne znaczenie niż powinni. Tak czy siak faktem jest, że 25-26 grudnia każdego roku Urodziny Jezusa są wyszczególnione w kalendarzu i hucznie obchodzone – nawet bez świadomości tych, którzy zasiadają do Stołu Wigilijnego.

Jednym z powodów dla których nasza kultura zdryfowała z właściwego zrozumienia Bożego Narodzenia jest fakt, że Kościół zdryfował z właściwego celebrowania sakramentalnego posiłku - Wieczerzy Pańskiej - czyniąc go czymś smutnym, introspektywnym i bardzo okazjonalnym (raz na miesiąc, kwartał, a nawet rok).

Jako chrześcijanie mamy przywilej świętowania w obecności Boga każdego tygodnia. Jeśli robimy to regularnie z właściwą postawą, to kiedy potem przychodzimy do świętowania innych wydarzeń jak np. Boże Narodzenie czy Wielkanoc nie robimy czegoś zupełnie obcego dla nas. Świętowanie Bożych pamiątek stanie się częścią naszego rytmu życia, bo będziemy je znali i praktykowali.

Oczywiście nie chodzi o to, że komunia jest po prostu "treningiem" dla wydarzeń takich jak Boże Narodzenie. Stół Pański jest raczej centrum, nie zaś dodatkiem, treningiem. Sakramentalny posiłek jest kręgosłupem i wskazuje na nasze odpowiednie zachowanie podczas tygodnia.

Kultura jest uzewnętrznieniem religii w danym społeczeństwie. Jeśli narzekamy na brak religijnej świadomości ludzi, na niewłaściwą postawę podczas Świąt, na świeckość, pesymizm, to pomyślmy o tym jak wygląda nasza wiara, świętowanie, radowanie się Bożymi dobrodziejstwami na co dzień. Czy odróżniamy się od tego na co narzekamy?

W każdą niedzielę uczestniczymy w nabożeństwie gdzie nasza religijność jest kształtowana i formowana. Kształtowanie zwyczajów w naszej kulturze zaczyna się od nabożeństwa i naszej postawy na nim, od realności, praktyczności wiary Bożego Ludu. Jeśli uważamy, że Boże Narodzenie jest obchodzone w niewłaściwy sposób w naszej kulturze - upewnijmy się jak wygląda nasze świętowanie – w kościele i poza nim. Dlatego jedzmy i pijmy w wierze w atmosferze oraz postawie wdzięczności.

Oddzielenie państwa od kościoła czy państwa od Boga?

2011-12-19T12:14:00.000+01:00

Oddzielenie kościoła od państwa nie oznacza: 1. Neutralności religijnej państwa. 2. Neutralności politycznej kościoła. 3. Niezależności którejś z tych instytucji od Boga.

Gdzie się udajesz z wątpliwościami?

2011-12-17T13:21:00.005+01:00

Każdy przeżywa chwile zwątpienia w wierze. Pytanie brzmi: gdzie się z nimi udajesz? Do Boga czy przeciwko Niemu?

Słowa mądrości

2011-12-16T00:05:00.002+01:00

Naśladujmy Boga

2011-12-16T00:04:00.002+01:00

Człowiek jest powołany do intymnej więzi, społeczności z drugim człowiekiem (przeciwnej płci) ponieważ Bóg jest intymną społecznością wzajemnie kochających się, oddanych sobie i różniących się od siebie Osób.

Światopoglądowy nonsens

2011-12-15T12:13:00.004+01:00

Przekonanie, że "państwo powinno być neutralne światopoglądowo" to nonsens logiczny. Samo to stwierdzenie to klasyczny światopogląd!

Teraz mogę odejść w pokoju

2011-12-15T12:12:00.000+01:00

(29) Teraz puszczasz sługę swego, Panie, według słowa swego w pokoju, (30) gdyż oczy moje widziały zbawienie twoje, (31) które przygotowałeś przed obliczem wszystkich ludów: (32) Światłość, która oświeci pogan, i chwałę ludu twego izraelskiego. - Ew. Łukasza 2:29-32

To spotkanie Pana jest spotkaniem, gdzie Symeon występuje nie tylko w imieniu swojego narodu, lecz także w imieniu całego świata, całego stworzenia: "światło na oświecenie pogan". I oto właśnie to spotkanie przetwarza koniec w początek. Spełniwszy cel swego życia, spotkawszy się z Tym, który uosabiał Światłość i zbawienie świata, Symeon "odchodzi". Idzie teraz umrzeć, wierząc, że śmierć przestała być straszną i bezsensowną ciemnością.

A. Schmemann, Za życie świata

Kto jest autorem błędów w Koranie?

2011-12-14T09:57:00.000+01:00

Wg islamu jednym z głównych błędów chrześcijaństwa jest twierdzenie, że "Bogiem jest Mesjasz, syn Marii", a więc jeden z najważniejszych punktów chrześcijańskiego wyznania wiary, mówiący o boskości Jezusa. Oddawanie czci komuś innemu niż Bóg oraz stawianie kogoś obok Boga jest grzechem (III, 64). Zresztą w tekstach, mówiących o czekającej na niewiernych (w tym przypadku chrześcijan) karze, pojawia się przede wszystkim zarzut wielobóstwa. Co więcej, według Koranu Jezus nie tylko nie był Bogiem, ale i nie był Synem Bożym: "Chwała niech będzie Bogu, który nie wziął sobie żadnego Syna" (XVII, 111; patrz też: XIX, 35, 92). Bóg stworzył Jezusa jak Adama "z prochu, a następnie powiedział do niego: Bądź! - i on jest" (III, 59). Zatem Jezus jest po prostu jednym ze stworzeń. Ponadto, Jezus nie zyskał, np. przez adopcję, uprzywilejowanej roli wobec reszty stworzenia.

Koran nie tylko zaprzecza temu, że Jezus był Synem Boga, ale także idei Boga jako ojca w odniesieniu do jego wyznawców. Twierdzenie o boskim synostwie Jezusa nie jest wg islamu tylko pomniejszym błędem, ale bardzo poważnym wypaczeniem objawienia. Chrześcijanie mówiąc o boskim synostwie Mesjasza, "naśladują słowa tych, którzy nigdy nie wierzyli" (IX, 30). Zaraz potem pojawia się życzenie: "Niech zwalczy ich Bóg" (tamże), oraz podsumowanie: "Jakże oni są przewrotni"

Koran podważa również inny bardzo istotny element chrześcijańskiej wiary, jakim jest ukrzyżowanie Jezusa. IV Sura, pisząc o Żydach, stwierdza: "Powiedzieli: Zabiliśmy Mesjasza, Jezusa, syna Marii, posłańca Boga – podczas gdy oni ani go nie zabili, ani go nie ukrzyżowali" (w. 157). Oczywiście, w takim wypadku nie może być też mowy o odkupieńczej śmierci Jezusa, który był po prostu prorokiem, choć zapewne jednym ze znamienitszych: "Mesjasz, Jezus, syn Marii, jest tylko posłańcem Boga" (IV, 171). To z kolei sprawia, że i koraniczna nauka o zbawieniu zdecydowanie różni się od biblijnej. Skoro nie ma odkupienia grzechów na krzyżu, to musi być inny sposób zadośćuczynienia za nie. Sura XLVII sugeruje, że Bóg zgładzi złe uczynki wiernych ze względu na ich dobre dzieła (w. 2).

Głównym przedmiotem krytyki Koranu wobec chrześcijaństwa jest doktryna Boga, a w szczególności Trójca Święta: "Wierzcie w Boga i jego posłańców i nie mówcie: Trzy!" (IV, 171). Niemniej jednak zastanawiające jest, że według Koranu osobami Trójcy Świętej jest Bóg, Jezus i Maria (sic!): "I oto powiedział Bóg: O Jezusie, synu Marii, czy ty powiedziałeś ludziom: Bierzcie mnie i moją matkę za dwa bóstwa, poza Bogiem?" (V, 116). Jest to jeden z elementów krytyki chrześcijaństwa w Koranie, który każe zapytać się o jej rzetelność, a także o źródła poznania chrześcijaństwa, jakimi dysponował autor Koranu. Jeśli to był Allach, to jak mógł popełnić taką gafę, a jeśli Mohamet, to co to mówi o rzekomo boskim pochodzeniu świętej księgi islamu?!

Polski tłumacz Koranu, J. Bielawski, z faktu zamienienia przez Koran Ducha Świętego na matkę Jezusa jako trzeciej osoby Trójcy Świętej wnioskuje, że Koran odnosi się do nauczania jakiejś chrześcijańskiej sekty, w której być może miejsce Marii było ponad miarę wyeksponowane. Najprawdopodobniej był to Kościół Abisynii, gdzie Marię otaczano nadmierną czcią. Widzimy więc, że źródła, jakimi dysponował autor Koranu, nie były najlepszego gatunku, co każe wątpić w boskie jego pochodzenie.

B. Jarmulak, Koran a chrześcijaństwo

Do którego Boga jesteś podobny?

2011-12-13T15:11:00.001+01:00

Wszyscy wyznawcy monoteistycznych religii pozornie robią to samo: angażują się w kult oraz różne formy nabożeństwa. Tymczasem wyznawcy religii oraz sekt głoszących absolutny monoteizm, wiarę w jednoosobowego boga (np. islam, judaizm, świadkowie Jehowy, ugrupowania badackie i unitariańskie) zaprzeczając różnorodności i wielości Osób w Trójjedynym Bogu czynią coś czego ich bóg nigdy nie robi. Kiedy muzułmanin czci "Allaha" zaś świadek Jehowy "Jehowę" - czynią coś czego ich bóstwa nigdy nie robią! "Allach", "Jehowa", jednoosobowy bóg ściśle monoteistycznych religii nigdy nie oddaje czci komuś innemu ani dla nikogo się nie poświęca (R. A. Smith, Trinity and Reality). Kiedy więc jego wyznawca bije pokłony przed obiektem swojej czci, a więc w momencie, kiedy rzekomo jest najbliżej swojego boga, staje się do niego najbardziej niepodobny! Gdy jednak chrześcijanin czci Jahwe, nie tylko zbliża się do Boga, ale też naśladuje Go, czyniąc to, co czyni Ojciec, Syn i Duch wobec siebie nawzajem (B. Jarmulak, Mahomet czy Chrystus).

Prostota i świętowanie

2011-12-10T11:04:00.000+01:00

Nowy Testament opisuje sakrament Wieczerzy Pańskiej jako święto, ucztę. W Liście Judy chrześcijanie są ostrzeżeni by unikali niemoralnych ludzi, który bezczeszczą ich uczty miłości (Judy 12). Autor nazywa w ten sposób Wieczerzę Pańską połączoną ze społecznością Agape przy Stole.

Oczywiście ktoś mógłby zwrócić uwagę na to dlaczego Wieczerza Pańska jest nazywana ucztą skoro mamy jedynie dwa elementy komunii, w dodatku udzielane w prosty sposób, w niewielkich ilościach. Zresztą sam apostoł zachęca nam do używania niewielkich porcji 1 Kor 11:34.

(34) Jeśli kto głodny, niech je w domu, abyście się na sąd nie schodzili.

Co więc mamy podczas tej uczty miłości? Małe porcje, tylko dwa elementy, mimo tego Pismo Święte używa określenia święto, uczta. To powinno nam wskazać na potrzebę zredefiniowania naszych definicji święta, uczty. Musimy udać się za biblijną definicją tego czym jest prawdziwe bogactwo, prawdziwa obfitość. Patrząc na to co mamy na Stole nie powinniśmy mówić: To nie jest prawdziwe świętowanie, za mało jedzenia i picia, małe porcje...

Musimy jednak pamiętać, że to Bóg mówi jaka jest rzeczywistość. Bóg definiuje co jest ucztą i świętem.
I tak np. stół pełen mięsa, obfitego tłustego jadła i dobrego wina spożywanego w atmosferze milczenia lub uprzedzeń – nie jest ucztą. Salomon poucza: (1) Lepsza kromka suchego chleba i przy tym spokój, niż dom pełen mięsa, a przy tym kłótnia. Prz 17:1

Lepiej mieć pieczywo za 3 zł i cieszyć się nim, jedząc w radości i wdzięczności niż mięso za 40 zł spożywane bez tych rzeczy. Świat myśli, że skoro jedno jest dobre, to dwa będą jeszcze lepsze. Im więcej tym lepiej. Wg Pisma niekoniecznie. Królowie i możnowładcy mają tendencję do zapominania znaczenia słów takich jak: przesadnie , nadmiernie. Wg nich oznacza to "z pompą, najwięcej, najtłuściej". Jednak definicja słowa obfitość w Bożym słowniku jest inna. Oznacza z radością, w pokoju, z wdzięcznością, niekoniecznie w wielkich ilościach.

Jesteśmy Jego ludem i chcemy od Boga uczyć się co to znaczy przychodzić do Jezusa z zadowoleniem i w prostocie serca. Nie z pompą, w atmosferze napięcia lub introspekcji. Nie wierzymy, że pobożne, świąteczne obchodzenie Wieczerzy Pańskiej musi oznaczać „pełne pompy,” zawiłych form, rytualizmu. Bóg w Swoim Synu nie przyszedł do nas w przepychu. Przyszedł z miłością, współczuciem, cichością i pokojem - i to jest źródłem prawdziwej radości.

Zatem obchodźmy sakramentalną ucztę w prostocie i cieszmy się tym co daje nam Bóg. To jest prawdziwe święto, to jest prawdziwa uczta ponieważ On daje nam wspaniałe rzeczy w atmosferze radości i dziękczynienia.

Coś przepięknego!

2011-12-08T23:03:00.001+01:00

Dawno nie słyszałem czegoś tak przepięknego! Sanctus w wykonaniu jednego człowieka!

Kiedy Państwo staje się Mesjaszem

2011-12-06T12:31:00.001+01:00

W teologii chrześcijańskiej bardzo ważne jest rozróżnienie na Stwórcę i stworzenie. Dlaczego jest to aż tak istotna kwestia? Ponieważ kwintesencją upadku człowieka i jego rebelii względem Boga jest zaprzeczanie temu rozróżnieniu. Kiedy diabeł kusił Ewę w Ogrodzie zaoferował jej szczególną nadzieję: bycie jak Bóg.

W starożytnych tyraniach mezopotamskiego świata królowie byli uważani za posiadających boską naturę. Egipcjanie wierzyli, że ich faraon jest istotą boską, pośrednikiem między niebem, a ziemią, kimś kto jest gwarantem egipskiego dobrobytu.

Tego typu wierzenia (obecne również w nowoczesnych demokracjach) prowadzą do współczesnej idei ubóstwienia państwa, wiary w siłę politycznego porządku, który nie może być zmieniony przez "zwykłych ludzi". W skali jednostek prowadzą do przekonania o samostanowieniu każdego z osobna o tym co jest dobre, słuszne, moralne, złe, sprawiedliwe. Każdy staje się "bogiem" dla samego siebie definiując rzeczywistość wedle własnego upodobania. Po co nam Bóg i Jego Słowo skoro sami możemy (i powinniśmy) decydować o tym jak żyć, kogo unicestwić i z kim się przespać.

Tymczasem tam gdzie w społeczeństwie słabnie wiara w Boga i Jego Opatrzność, troskę, zaangażowanie tam ludzie zwracają do państwa by to ono było ich "zaopatrzycielem", opiekunem, ostoją bezpieczeństwa, dobrobytu/minimum socjalnego itp. Nic więc dziwnego, że rządzący, którzy dalecy są od respektowania Bożych zasad dotyczących państwa, gospodarki, sądownictwa zaczynają wierzyć we własną "mesjańskość" bądź też moc polityczno-gospodarczych regulacji, struktur, które sami tworzą. Skutek jest taki, że bojaźń wobec państwa stała się wygodnym substytutem zaufania Bogu. Jak trwoga to już nie do Boga lecz do... premiera, rządu, a za nie długo być może - do Brukseli.

Dla wielu obywateli oraz rządzących to państwo jest ostateczną instancją odwoławczą, najwyższym moralnym autorytetem, źródłem praw człowieka i zwierząt. Niniejsze podejście jest skutkiem zanikania bojaźni Bożej, braku respektu wobec Jego Słowa jako najwyższego autorytetu. Jednak to właśnie Bóg i Jego Słowo nadają państwu autorytet, nie autorytet ostateczny, absolutny lecz delegowany, z którego rządzący będą się rozliczali nie tyle przez wyborcami lecz przed tym, który jest źródłem wszelkiej władzy, jej kompetencji oraz odpowiedzialności.

Święta bez szopki

2011-12-05T12:48:00.000+01:00

Zapraszam na stronę mojej świątecznej akcji oraz do POLUBIENIA jej profilu na Facebooku.

Jesteśmy na kolejce górskiej w wesołym miasteczku

2011-12-05T10:43:00.000+01:00

W naszym życiu często pragniemy przewidywalności, poddanej i posłusznej natury. Boimy się podążać przez nieznane dlatego szukamy bezpieczeństwa np. w nauce. Nauka próbuje pocieszyć nas przy pomocy swoich praw. Mówi, że jeszcze przez bardzo długi czas nic się nie zmieni. Prawa przyrody wszystko kontrolują, a my to lubimy bo chcemy prostych i oczywistych wyjaśnień. Nie lubimy być zaskakiwani. To wytrąca nam z rąk poczucie panowania nad własnym życiem. Chrześcijanin powinien jednak być gotowy na zmiany i zaskakujące zwroty akcji w swoim życiu.

D. Jones napisał: „Niemniej jednak mimo wszystkich schematów życie musi mieć w sobie coś z chaosu - z jazdy kolejką górską w wesołym miasteczku. Życie wiary sprawia, że czujemy jak żołądek podchodzi nam do gardła. Trójca jest Bogiem niespodzianek. Osły mówią; woda płonie; słońce się cofa; demony płaczą. Zaś Bóg-Człowiek przeczy medycynie, wychodząc z grobu.”

Krótka Piłka feat. Janusz Zdunek (Kult, Buldog) - Zagubiony Pinkot

2011-12-04T23:30:00.001+01:00

<br><br>ró

Podejrzliwość wobec radości

2011-12-02T14:36:00.000+01:00

"Święto - to radość. Lecz okazuje się, że my - poważni, "dorośli" chrześcijanie XX wieku - odnosimy się do radości z podejrzliwością. Jakże można się radować, gdy tylu ludzi cierpi, gdy naokoło nas jest tyle pilnych spraw, tyle "problemów" wymagających rozstrzygnięcia. Świadomie czy nieświadomie, chrześcijanie zarazili się jednak duchem naszej współczesnej "pozbawionej radości", "rzeczowej" cywilizacji. I właśnie ta "powaga", ta "rzeczowość" sprawia, że radość staje się czymś podejrzanym, "niepoważnym", nie przekonującym, czymś, co odnosi się do kategorii odpoczynku, rozrywki itp."

Aleksander Schmemann, Za życie świata, NOVUM, W-wa 1988, s. 44.

Maria - obdarzona wyjątkową łaską!

2011-12-01T19:32:00.000+01:00

"Bądź pozdrowiona, łaską obdarzona, Pan z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami". - Ew. Łukasza 1:28.

Maria nie zasłużyła na przywilej bycia matką Mesjasza. Raczej to Pan wybrał ją i okazał swą łaskę. Została obdarzona przywilejem, którego nie dostąpiła żadna inna kobieta: otrzymała zaszczyt, ale i odpowiedzialność noszenia w łonie oraz wychowywania Bożego Syna! Musimy o tym pamiętać byśmy nie popadali w skrajności w skrajność. Naszą reakcją jako protestantów na przesadne ubóstwienie Maryji i stawianie nieomal w roli czwartej osoby Trójcy Świętej nie powinno być ograbienie jej z błogosławieństw i łask, które otrzymała. Maria została obdarzona łaską jakiej nie otrzymała żadna inna kobieta. Z tego powodu jest wyróżniona na kartach Pisma i powinniśmy bronić matki naszego Pana przed zakusami tych, którzy twierdzą, że jej błogosławieństwo było jednym z wielu, podobnym do błogosławieństw, którymi zostały obdarowane inne osoby na kartach Pisma.

Sknerus McKwacz o inflacji

2011-11-30T11:36:00.001+01:00

Fragment disneyowskiej bajki, którą odpowiedzialny rodzic powinien pokazać swojemu dziecku, samemu oglądając ją z uwagą. Sknerus McKwacz daje jeden z najbardziej przystępnych wykładów na temat inflacji i jej fatalnych skutków dla gospodarki i poziomu cen.

Wojsko jako laboratorium inżynierii społecznej?

2011-11-30T11:25:00.000+01:00

"Ponieważ umysł feministki działa inaczej, celu wojska nie postrzega w kategoriach militarnej skuteczności (tzn. zniszczenie wroga), lecz jako laboratorium inżynierii społecznej, w którym kobiety powinny zostać zaakceptowane i poprawić własną samoocenę. Cel wojska to stworzenie zagrożenia dla przeciwnika, a wojskowa skutecznosć się zmienjsza przez obecność kobiet. W jego szeregach powstaje wiele niepożądanych reakcji. Kobiety rozpraszają uwagę; mężczyzna zakochany w koleżance-żołnierzu traci wartość bojową".

Doug Wilson, Głowa rodziny, Reformacja w Polsce, Wrocław 2001, s.57.

Okropieństwo aborcyjnego myślenia

2011-11-29T11:10:00.001+01:00

Koniecznie obejrzycie ten film. Dla uzyskania polskich napisów wybierzcie z dolnej zakładki menu "CC" pozycję "Polish"

Krótka Piłka gra mikołajkowo i charytatywnie

2011-11-29T10:32:00.000+01:00

Zapraszam na nasz kolejny koncert. Tym razem w mikołajki 6 grudnia w klubie Autsajder ul. Traugutta 34A. Zaczynamy ok. 21:30. Przed nami zagra zespół Sweet Bitter and Sour. Biletem wstępu jest zabawka lub pomoc szkolna dla dzieci z Domów Dziecka w Gdańsku. Zapraszam!

Bóg schylił się ku tobie

2011-11-28T18:29:00.004+01:00

A w szóstym miesiącu Bóg posłał anioła Gabriela do miasta galilejskiego, zwanego Nazaret, do panny poślubionej mężowi, któremu było na imię Józef, z domu Dawidowego, a pannie było na imię Maria. - Ew. Łukasza 1:26-27

Ewangelista nie bez przyczyny wymienia region, w którym żyła Maria – Galilea pogan. Żydzi z Judei zwykli robić uszczypliwe uwagi pod adresem mieszkańców Galilei. Bóg jednak nie tylko wybrał pogardzany region, lecz na dodatek prawdopodobnie najgorsze miasto w okolicy – Nazaret. Pamiętacie pytanie Natanaela: „Czy z Nazaretu może być coś dobrego”?. Okazuje się, że tak - Syn Boży.

Bóg łamie ludzkie stereotypy i uprzedzenia. Wybiera to co niskiego u świata. Świat nie znalazł miejsca dla Syna Bożego na dworach i salonach więc Bóg wybrał ubogą stajnię. Jezus nie urodził się w Jerozolimie lecz w pogardzanej Galilei pogan. Już od urodzenia Jezusowi towarzyszyło poniżenie. Bóg jednak zaskakuje swoim wyborem. Udaje się do omijanego regionu i często działa w miejscach, wśród ludzi, których my chętnie byśmy uminęli.

Nie do wyobrażenia jest dla nas to, że Bóg może zbawić i przyprowadzić do kościoła kogoś w podartym swetrze, niemodnym ubiorze, kogoś z nieciekawym uzębieniem i zapachu. Stronimy od takich ludzi. Dlaczego? Dlatego, że nie znamy pod tym względem Boga, który nie stroni od nas – ludzi brudnych wewnętrznie.

Skoro Bóg działa w twoim życiu to nie dziw się, że może działać w życiu innych ludzi. Doceń raczej to, że schylił się ku tobie.

Zniewieściałość jako lekarstwo na grzechy mężczyzn?

2011-11-26T17:34:00.001+01:00

"Na lewicy ewangelicznego nurtu mężczyzn naucza się, jak budować więzi naśladując związki między kobietami. To najczęstszy problem ruchu Promise Keepers, którzy podejmują się odnowić męskość. Mężczyźni spotykają się w małych grupach po to by się nawzajem bliżej poznawać. Innymi słowy, gromadzą się jak kobiety. "Prawdziwą" męskość definiują jako wrażliwość, otwartość, delikatność, troskę itd. (Chyba jedyną różnicą jest brak powiększenie biustu). Dzieje się tak, ponieważ mężczyźni niegdyś będący zarówno męscy jak i bezbożni, dziś mieszają oba pojęcia: pragnąć stać się pobożnymi odrzucają męskość. Ale ich grzechy nadal są grzechami mężczyzn. Znalezenie rozwiązania polega na radzeniu sobie z grzechem, a nie z istotą męskości. Lekarstwem na męskie grzechy nie powinna być zniewieściałość, lecz męskie dążenie do pobożności".

Douglas Wilson, Głowa rodziny, wyd. Reformacja w Polsce, Wrocław 2011, s. 24.

Ostatni przypominacz. To już za 3 dni.

2011-11-24T18:40:00.000+01:00

Po co nam inni?

2011-11-24T14:53:00.000+01:00

Jest wielu religijnych ludzi, którzy uwielbiają religijne kłótnie. Działalność większości z nich z zasady prowadzi do egoizmu, pogardy, kłótni, podziałów. Sensem ich istnienia, paliwem ich "sukcesu" jest istnienie tych innych.

Dobrą ilustracją jest polityka: gdyby nie było PiSu wówczas PO miałoby zapewne o połowę mniejsze poparcie. Paliwem ich sukcesu jest istnienie PiS. Bez PiSu jako straszaka i prezesa tej partii jako obiektu krytyki - PO nie ma w zasadzie wiele do zaoferowania w debacie publicznej. Jednak podobnie jest w drugą stronę. Gdyby nie komuniści, lewica, PO – PiS nie miałby tematów do dyskusji i sam straciłby sens istnienia.

Ten schemat niestety jest również zauważalny w religii. Sensem dla wielu i główną treścią ich poselstwa są błędy i grzechy innych wspólnot, ludzi (wierzących lub niewierzących). Czy kiedy (jako chrześcijanie) czytamy Biblię to bardziej widzimy w niej zwierciadło ukazujące nasze niedoskonałości czy akt oskarżenia wobec innych - tych (ponoć) gorszych od nas? Czy jeśli (jako osoba niewierząca) krytykujesz treść wiary lub moralność chrześcijan zrobiłeś kiedykolwiek rachunek własnego sumienia? Jeśli tak to znaczy, że (może podświadomie) wierzysz, że pod kimś odpowiadasz. Jeśli zaś w to nie wierzysz, że nie zachowuj się tak jakbyś uważał, że inni przed kimś odpowiadają (wytykając im błędy i grzechy).

Również nie wierzę w istnienie takiego Boga

2011-11-23T14:22:00.001+01:00

W centrum chrześcijaństwa stoi Trójjedyny Bóg, który istnieje od wieczności, jest samoistny, suwerenny, dobry. Bóg stworzył świat z niczego mocą swojego Słowa. Chrześcijaństwo nie mówi o istnieniu Boga w ogólności. To nie jest jakiś tam Bóg rozumiany jako Najwyższy Byt, Pierwsza Przyczyna itp. Sednem poselstwa Jezusa nie było: uwierzcie w istnienie Boga, ale uwierzcie, że ja jestem Bogiem, który stał się człowiekiem i przyszedłem na świat aby dać wam życie wieczne przez wiarę w moje imię.

Dlatego kiedy ktoś argumentuje przeciwko istnieniu Boga to jako chrześcijanie powinniśmy na samym początku się upewnić - istnienie jakiego Boga ten człowiek obala. Może się bowiem okazać (i najczęściej tak się dzieje), że chrześcijanin również nie wierzy w istnienie kogoś takiego.

Zatem kiedy mówimy o istnieniu Boga mamy na myśli kogoś bardzo konkretnego: Ojca, Syna i Ducha Św. Jednego Boga, istniejącego odwiecznie w Trzech Osobach.

Nie zajmuj się wannami gdy sypie się fundament

2011-11-21T12:02:00.004+01:00

Biblia naucza, że pewnych dyskusji powinniśmy unikać zamiast za wszelką cenę przekonywać naszego rozmówcę. Oczywiście nie chodzi o wszelkie dyskusje. Musimy być jednak rozważni by umieć rozróżnić sprawy ważne, drugorzędne od pięciorzędnych. Ap. Paweł napisał: A głupich rozpraw i rodowodów, i sporów, i kłótni o zakon unikaj; są bowiem nieużyteczne i próżne. A człowieka, który wywołuje odszczepieństwo, po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj, wiedząc, że jest on przewrotny i grzeszy, i sam na siebie wyrok wydaje. - Tytusa 3:9-11

Nie chodzi oczywiście o to, że temat Bożego Prawa (zakonu) jest mało ważny. Chodzi jednak o cel dyskusji na ten temat oraz rangę, którą im nadajemy. Jeśli za sprawę najwyższej wagi stawiamy starotestamentową dietę, święta czy długość brody to problem jest nie tyle intelektualny co duchowy. Osób, które o tego typu kwestie zawsze kruszą kopie po dwóch napomnieniach powinniśmy unikać.

Przykładowo, nie sądzę, że jest wielki sens rozmawiać o tym czy Jezus umarł na palu czy na krzyżu jeśli nasz rozmówca nie wierzy w boskość naszego Pana. Jeśli nie ufasz osobie, o której mówisz, nie ma znaczenia w co wierzysz jeśli chodzi o to w jaki sposób umarła.

Nie ma wielkiego sensu rozmawiać o tym czy będziemy żyć wiecznie na nowej ziemi czy w niebie jeśli dana osoba nie wie w jaki sposób może to życie wieczne otrzymać.

Nie ma wielkiego sensu rozmawiać z kimś o predestynacji jeśli dana osoba nie ufa Biblii itd.

Jałowe dyskusje na pięciorzędnerzędne tematy (i traktowanie ich jako spraw najwyższej rangi) przypominają sytuację, w której pewna osoba próbuje nam wskazać, że w naszym domu są źle osadzone okna i źle zamontowana wanna. Jej konkluzja jest więc taka: nie ma sensu mieszkać w tym miejscu. Kiedy jednak przyjrzysz się domowi tej osoby okaże się, że ma on sypiące się fundamenty, tablicę "Do rozbiórki" i zaraz runie. Kiedy pokazujesz to właścicielowi on odpowiada: ale mieszkańcy tego domu są całkiem mili wobec siebie, mamy wspaniale wymalowane ściany, nową wannę itd.

Jeśli rozmawiamy z takimi ludźmi nie dawajmy się wciągać w rozmowy o wannach i ścianach. Rozmawiajmy o fundamentach. Jeśli mimo naszego zwiastowania – dana osoba nadal chce się zajmować wannami – apostoł Paweł mówi: Odejdź. Zostaw ją Bożemu miłosierdziu.

Relatywiści wierzą w prawdy absolutne

2011-11-19T10:00:00.000+01:00

"Absolutny relatywizm jest możliwy jedynie wtedy, jeśli jego zwolennicy wyłączą się z reguł, które narzucają wszystkim innym" (Peter Berger)

"Przypuśćmy, że prawdą jest, że gdybym urodził się w Maroku, w rodzinie muzułmańskiej, a nie w Michigan, w rodfzinie chrześcijańskiej, moje wierzenia byłyby zupełnie inne. Jednak ta sama prawda dotyczy pluralisty... Gdyby pluralista urodził się w Maroku, prawdopodobnie nie byłby pluralistą. Czy to znaczy, że wierzenia pluralisty zostały wzbudzone w nim w wyniku mało wiarygodnego procesu rozwoju wierzeń?" (Alvin Platinga)

Platinga i Berger podnoszą ten sam argument. Nie można powiedzieć: "wszystkie twierdzenia o religii są uwarunkowane historycznie z wyjątkiem tego, które właśnie wypowiadam." Jeśli ktoś twierdzi, że nikt nie jest w stanie określić, które wierzenia są prawdziwe, a które fałszywe, dlaczego mielibyśmy wierzyć jego słowom?

Timothy Keller, Bóg. Czy są powody aby wierzyć? wyd. Friendly Books, Starogard Gdański 2010, s. 39

Dlaczego aborcjoniści zawsze chcą zabijać to młodsze?

2011-11-18T11:40:00.000+01:00

"Podstawy chrześcijańskiego światopoglądu" w poniedziałek

2011-11-17T22:38:00.000+01:00

Już w najbliższy poniedziałek (21.XI.) o godzinie 19 spotykamy się kolejny raz na dyskusji z cyklu "Światopoglądy wokół nas".

Tym razem temat spotkania brzmi: "Podstawy chrześcijańskiego światopoglądu". Odbędzie się ono w kawiarni "W starym kadrze" przy ul. Grobla I 3/4 na gdańskiej starówce.

Zamawiamy, kawę, herbatę, gorącą czekoladę i ... dyskutujemy.